လူမႈပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕   ေနရာအသီးသီးမွာ ပံုုျပင္ေလးေတြ ရွိတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕  ပံုုျပင္ေတြကေတာ့ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ျပီး  တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပါးစပ္ ရာဇ၀င္သက္သက္ပဲေပါ့။  တစ္ခါတုုန္းကေတာ့ ရန္ကုုန္ ႏိုုင္ငံျခား ဘာသာတကၠသိုုလ္မွာလည္း ပံုုျပင္တစ္ပုုဒ္ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုုႏွင္  ဂ်ဴလိုုင္လ ၂၉  ရက္ ေသာၾကာေန႕တုုန္းက  တထိတ္ထိတ္ခုုန္ေနတဲ့ ရင္အစံုုနဲ႕အတူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ UFL ေက်ာင္း၀င္းထဲကိုု အလည္ေရာက္ဖူးတယ္။





အဲဒီ့အေဆာက္အဦထဲ စ၀င္၀င္ခ်င္း ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီရဲ႕  ခံုုတန္းေတြ မွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ထိုုင္ေနၾကတာကိုုသိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ လိုုက္လာတဲ့ ဧည္႕သည္။ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုု လာေတြ႕တာေပါ့ဗ်ာ။ အခုုသူရွိေနတဲ့  LRC လိုု႕ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းအေဆာင္ထဲကိုု ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ အဲဒီ့ ေလးထပ္ စာသင္ေဆာင္ၾကီးေအာက္ထပ္ ေပၚတီကိုုကေန ၀င္လိုုက္ရင္ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ နက္ျပာေရာင္ ေမွာင္ေမွာင္ ခံုုတန္းေတြရွိတယ္။ ေနာင္ဆက္လာမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕  ဇာတ္လမ္းမွာ မရွိမျဖစ္ ခံုုတန္းေတြေပါ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေကာင္မေလးနဲ႕  မေတြ႕  ရေသးဘူး။  ၀င္လာလာခ်င္း ကြ်န္ေတာ္ကမွ ေဘးဘယ္ညာ မၾကည္႕မိခဲ့ပဲ။  အဲဒီ့ ခုံတန္းမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြထဲမွာ သူရွိေနလိမ့္မယ္လိုု႕ေတာ့ စိတ္က အလိုုလိုုသိပါရဲ႕။ ရင္ေတြကလည္း စြတ္ကိုု ခုုန္ေနေတာ့တာပဲ။  ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းက  ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အိမ္သာ အရင္ေခၚသြားတယ္ဗ်။ မွန္ၾကည္႕ရေအာင္တဲ့ေလ။ ေယာက္်ားေလးတန္မယ့္ မွန္ၾကိဳက္တယ္လိုု႕ေတာ့  အေျပာမေစာေစခ်င္ဘူး။ ေကာင္မေလးနဲ႕ မေတြ႕ရမီ  ကိုုယ္ရုုပ္ကိုုယ္ေတာ့ ျပန္ သ ခ်င္ေသးတာေပါ့။ အဲ.... ကြ်န္ေတာ္ မွန္ၾကည္႕ျပီး ပုုဆိုုးျပင္၀တ္ေနတုုန္း အရပ္ျမင့္ျမင့္၊  အသားညိဳညိဳ ခပ္ေတာင့္ေတာင္ အစ္ကိုုၾကီးတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆိုု၀င္လာျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုု လာေမးတယ္။

“Nick လား”

“ ဟုုတ္ကဲ့ ”

“ ဟိုုမွာ မင့္ေကာင္မေလး ေစာင့္ေနတယ္ ”

ကြ်န္ေတာ့္ ေကာင္မေလးဆိုုတဲ့ အသံုုးအႏႈန္းေၾကာင့္ မျမင္ရေသးတဲ့ ေကာင္မေလးကိုု အားနာသြားတယ္။  လာေျပာတဲ့အစ္ကိုုၾကီးက အရိုုင္းနဲ႕ေတာင္ ခပ္ဆင္ဆင္တူတယ္ဗ်။ (ေနာက္မွ သူ႕ကိုု ေက်ာင္းမွာ အရိုုင္းလိုု႕ပဲ ေခၚၾကေၾကာင္းသိရတယ္။) အဲဒီ့ အစ္ကိုုၾကီးက  ကြ်န္ေတာ္နဲ႕  online မွာ ညီအစ္ကိုုလိုု ခင္ေနတဲ့ အစ္ကိုုၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕  အဲဒီ့ေကာင္မေလးကိုုလည္း chat ထဲမွာဆိုုရင္ တြဲျပီး စ” ေနၾက။ အခုုလည္း အျပင္မွာ မင့္ေကာင္မေလးလိုု႕  သံုုးသြားျပန္ျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္မေလး မဟုုတ္ပါဘူးလိုု႕ေတာ့ ျပန္ျငင္းဆိုုခ်က္ မထုုတ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကေတာ့ ျပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။

အိမ္သာကထြက္လာျပီး ေကာ္ရစ္ဒါကိုု နည္းနည္းေလွ်ာက္လိုုက္ရင္ နံရံကိုုကပ္ျပီး ထားထားတဲ့ နက္ျပာေရာင္ ခံုုတန္းေတြမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ သူေတြကိုု ျမင္ရျပီ။ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးေသးေပမယ့္ ဓါတ္ပံုုေတြ အျပန္အလွန္ပိုု႕ထားဖူးလိုု႕ အစြန္ဆံုုးရဲ႕ ဒီဘက္တစ္ခံုုမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕မယ့္သူပဲဆိုုတာ တပ္အပ္သိလိုုက္တယ္။ ျပံဳးေနတဲ့ သူ႕မ်က္နွာမွာ စိတ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလးကိုု ခပ္ပါးပါး ေတြ႕ရတယ္။ ဓါတ္ပံုုထဲမွာက ပိုုၾကည္႕ေကာင္းသလိုုပဲ။ အျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ရတဲ့ အသြင္အျပင္က နည္းနည္းရိုုးေနတယ္။ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသူေပမယ့္ ေကာ္လာအ၀ိုုင္းပါတဲ့အက်ီကိုု ၀တ္ထားေတာ့ သူ႕ၾကည္႕ရတာ မူၾကိဳေက်ာင္းသူပံုုစံနဲ႕။  အသားညိဳညိဳ၊ ခပ္ပိန္ပိန္ဆိုုေပမယ့္ အက်ီၤ ပြပြ၀တ္ထားလိုု႕  ၾကည္႕ရတာ မဆိုုးပါဘူး။  ဂုုတ္၀ဲ ဆံပင္တိုုတုုိက သူ႕လည္တိုုင္ ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္နဲ႕  သိပ္မလိုုက္ခ်င္ဘူး။ ေရွ႕က  ဆံပင္ကိုု အလည္ခြဲျပီး ကလစ္ႏွစ္ခုု တပ္ထားတာကိုု ကေလးနဲ႕ တူတယ္လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ေျပာရင္ မလြန္ဘူးထင္တယ္။ ဒီမယ္ဗ် ... သူကမလွဘူး။  ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနတုုန္းမွာ သူက စ ျပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။

“Nick မဟုုတ္လား”
“ မိစူး ”

သူ႕အေမးကိုု မေျဖမိပဲ သူ႕  နံမည္ကိုု ျပန္ေခၚမိရက္သား ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႕ေဘးနားမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ သူ႕ထက္ အတန္းၾကီး အစ္ကိုုၾကီးတစ္ေယာက္ ထျပီး “ညီေလး လာထိုုင္” ဆိုုျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေနရာဖယ္ေပးတယ္။  ဘာေရေမႊးဆြတ္လာမွန္းေတာ့မသိဘူး။ သူ႕ဆီက ေရေမႊးနံ႕  ပ်ံ႕  ပ်႕ံ႕ ေလးရတယ္။  ေဟာဗ်ာ ... ေစာေစာက သူ႕ေဘးမွာ ထိုုင္ေနၾကတဲ့သူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ၾကျပီလဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေခၚလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႕  ကြ်န္ေတာ့္ ပုုခံုုးကိုု ပုုတ္ျပီးထြက္သြားတယ္။ သံုုးထပ္က စာၾကည္႕တိုုက္မွာ သူရွိေနမယ္တဲ့။ ေျပာရရင္ ခံုုတန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။

March  လ ေလာက္ကတည္းက  chat ထဲမွာ ခင္မင္ သိကြ်မ္းလာၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ July လကုုန္ကာနီးမွပဲ အျပင္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ေတြ႕ဖူးေတာ့တယ္။ ေလးလေလာက္ၾကာမွပဲ ကြန္ပ်ဴတာ မပါပဲ စကားေျပာျဖစ္တာေပါ့။  June လတုုန္းက  ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေခါက္လာေသးေပမယ့္  သူေနမေကာင္းလိုု႕  ေက်ာင္းမတက္တဲ့ရက္မွပဲ တိုုက္တိုုက္ဆိုုင္ဆိုုင္ ေရာက္မိရက္သားျဖစ္သြားတယ္။ အခုုတစ္ခါေတာ့ တကယ္ေတြ႕ရျပီ။ online မွာဆိုုရင္ ညလံုုးေပါက္ မိုုးအလင္း  chat လည္း ေျပာစရာမကုုန္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ အခုုအျပင္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာ ေျပာစရာ စကားမရွိသလိုုျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ကိုု သူေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေရာ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနခဲ့တယ္ထင္တယ္။ သူကေျပာတယ္။

“ စ ၀င္လာကတည္းက nick မွန္း မိစူးသိတယ္။ အသားအရမ္းျဖဴတာပဲ ”

“ဆံပင္ ျဖဴျဖဴ၊ အသားျဖဴျဖဴနဲ႕ ေလ။ မမွတ္မိစရာ မရွိပါဘူး” လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္က ျပန္ေနာက္ေတာ့ သူရယ္ေနတယ္။

“ဘာလိုု႕ နည္းနည္းေတာင္ လွည္႕မၾကည္႕ပဲ အိမ္သာထဲ သြားတာလဲ” 

“မွန္ သြားၾကည္႕တာေလ”

“ ဟင္ ... ေယာက္်ားေလး အိမ္သာထဲမွာလည္း မွန္ရွိတယ္လား။”

“ရွိတာေပါ့”

ေယာက္်ားေလးေတြဆိုု မွန္မၾကည္႕ရဘူးလိုု႕မ်ား အဲဒီ့ေကာင္မေလးက ထင္ထားသလား မသိပါဘူးဗ်ာ။  သူနဲ႕ ေတြ႕ဖိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မွာ မွန္ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ၾကည္႕ခဲ့တယ္ဆိုုတာ ေျပာျပရင္ ရယ္ေတာ့မွာပဲ။

သူနဲ႕  အျပင္မွာေတြ႕ျပီး စကားေျပာရတဲ့ ပထမဆံုုးေန႕မွာ  ကန္တင္းသြားထိုုင္ဖိုု႕  တစ္ေယာက္မွ စကားမစျဖစ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ တစ္ေယာက္ စားေသာက္ျပရမွာ ရွက္လိုု႕ထင္တယ္။  ဒါမွမဟုုတ္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုုး စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႕  ရင္ေတြ ျပည္႕ေနလိုု႕ပဲျဖစ္မယ္။  ကြ်န္ေတာ္ေရာက္တဲ့ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီကတည္းက  အဲဒီ့ထိုုင္ခံုုေတြကေန မေရႊ႕တိုုင္း ထိုုင္စကားေျပာလိုုက္ၾကတာ  ၂ နာရီခြဲလိုု႕  သူ႕အိမ္က ကားလာၾကိဳတဲ့အထိေပါ့။

“ဟင္ .. လာၾကိဳျပီလား။ အေစာၾကီးလာၾကိဳခိုုင္းတယ္” လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္က ေစာဒကတက္ေတာ့ သူက ဘာမွမေျပာပဲ ျပံဳးျပီး မတ္တပ္ ထ ရပ္ပါတယ္။ သူသြားဖိုု႕ျပင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မတ္တပ္ လိုုက္ရပ္တယ္။ ရွည္လိုုက္တဲ့ အရပ္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ မေက်ာ္ပါေစနဲ႕လိုု႕  စိတ္ထဲက ၾကိတ္ျပီး ဆုုေတာင္းလိုုက္ရတာ။  ေနာက္အပတ္ကစျပီး ေသာၾကာေန႕တုိုုင္း သူအတန္းေတြ လြတ္ေတာ့မယ္လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ ေဟာကိန္း ထုုတ္ႏိုုင္ခဲ့တယ္။ ဘာလိုု႕လဲဆိုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ဆီကိုု ေသာၾကာေန႕တုိင္း သြားလည္ေတာ့မွာကိုုး။ ျပန္သြားတဲ့ သူ႕ေနာက္ေက်ာကိုု ၾကည္႕ရင္း  ေနာက္တစ္ပတ္ေရာက္ဖိုု႕  ၾကားထဲက ျဖတ္သန္းရမယ့္ ေန႕ေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္း စိတ္ညစ္သြားတယ္။  အဲဒီ့ေန႕  တစ္ေန႕က စလိုု႕  ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ မေမ့ႏိုုင္စရာ အမွတ္တရေတြ မ်ားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ညက အိပ္မေပ်ာ္ဘူး ခင္ဗ်။ အိပ္ယာထဲမွာ တလူးလူးတလိမ့္လိမ့္ အိပ္မေပ်ာ္တာေတာ့မဟုုတ္ဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မွာ ျပံဳးျဖီးျဖီးနဲ႕  ထိုုင္ျပီးေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္တာ။ သူနဲ႕  chat ေနရမယ္ဆိုုရင္၊ သူပုုိ႕လိုုက္တဲ့ e-mail ေတြ ဖတ္ေနရမယ္ဆိုုရင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနရင္းထိုုင္ရင္းနဲ႕ကိုု ျပံဳးေနမိေတာ့တာ။ ရယ္စရာေတြ ေျပာတတ္ ေရးတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးမိုု႕လိုု႕  ျပံဳးရတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ရင္မွာ သိပ္ၾကည္ႏူးရင္ သူ႕အလိုုလိုု ျပံဳးမိသြားတတ္တယ္။ ၾကံဳဖူးတဲ့သူမွ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကိုု သိမွာခင္ဗ်။

တစ္ပတ္မွာ ေသာၾကာေန႕ တစ္ရက္ေတာ့ မပ်က္မကြက္ သူ႕ေက်ာင္းကိုု သြားလည္တယ္။ မနက္ ၁၀ နာရီ မထိုုးခင္ ကြ်န္ေတာ္ LRC ေအာက္က ခုုံတန္းျပာျပာေတြမွာ ထိုုင္ေစာင့္ေနျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မနက္ပိုုင္းတစ္ခ်ိန္ တက္ျပီးသြားတဲ့သူ႕ကိုု ေလွကားက ဆင္းလာတာ ျမင္ရတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလကေတာ့ သြက္လက္ျပီး ျပံဳးရႊင္လိုု႕။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း (အထူးသျဖင့္ လူေတြရွိေနရင္)  ရွက္ကိုုးရွက္ကန္း ပဲမ်ားျပီး ဣေျႏၵၾကီး တစ္ခြဲသားနဲ႕  ဆင္းလာတတ္တယ္။ သူဆင္းလာတဲ့အခါတိုုင္း ကြ်န္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္မိရက္သား ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။  သူကေတာ့ ရိႈးတိုုး ရွန္႕တန္႕ျဖစ္မွာေပါ့။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုု ပံုုမွန္လာေစာင့္ျပီဆိုုရင္ လူေတြက ဘာလိုုလုုိထင္ၾကေတာ့မွာမဟုုတ္လား။  သိပ္မေစာင့္ရေတာ့ပါဘူး ေကာင္မေလးရယ္ ... ေနာက္ဆိုုရင္ သူတိုု႕ေတြ ထင္တဲ့အတိုုင္းျဖစ္လာတဲ့အခါ ဒီလိုု ရွက္အမ္းအမ္းျဖစ္စရာလိုုမွာမဟုုတ္ေတာ့ပါဘူးလိုု႕  ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလးေျပာတာမ်ား သူၾကားသြားရင္ မ်က္လံုုးေတြျပဴးျပီး အံံၾကိတ္ျပမယ္ထင္တယ္။

သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ထိုုင္စကားေျပာတဲ့အခါ အခ်ိန္ေတြက အလြယ္တကူပဲ ကုုန္ဆံုုးသြားတတ္တယ္။ ဘယ္မွာပဲ ထိုုင္ထိုုင္ နာရီနဲ႕  ခ်ီျပီးေတာ့ ၾကာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ႏွစ္ေယာက္ကိုု လူေတြက ေနာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ခဏခဏလာျပီး “ေဟ့ေကာင္ မင္းမျပန္ေသးဘူးလား” လုုိ႕  လာေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုုက သူနဲ႕ စကားေျပာေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ခန္႕မွန္းတာမမွားဘူးဆိုုရင္ သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ စကားေျပာေနတဲ့အခါ အျမဲတမ္း ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာက အေကာင္းဆံုုး သက္ေသေပါ့ဗ်။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ ထိုုင္ေနတဲ့ေနရာကိုု ေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ စပ္ျဖီးျဖီးမ်က္ႏွာေတြနဲ႕ ၊  ခ်ိတ္တိတ္တိတ္ စကားလံုုးေတြနဲ႕လည္း စတတ္ၾကေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရယ္ေနလိုုက္တာပါပဲ။ သူကေတာ့ ရွက္ရမ္းရမ္းတာထင္တယ္။ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းကိုု ဖမ္းရိုုက္ပစ္တတ္တယ္။ LRC က ေလွကားရယ္၊ ခံုုတန္းရယ္ တစ္လွည္႕စီ အထိုုင္မ်ားေတာ့ နံမည္ အေပးေကာင္းတဲ့သူက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ၂ ေယာက္ကုုိ နံမည္ေပးလိုုက္တယ္။ LRC က ေက်ာက္ရုုပ္ ႏွစ္ေကာင္တဲ့ေလ။

ၾသဂုုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႕  ၂၀၀၄ ခုုႏွစ္က ေသာၾကာမဟုုတ္ပဲ ဗုုဒၶဟူးေန႕ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ေက်ာင္းကိုု ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္၀ယ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ဆင္တူ ေက်ာပိုုးအိတ္တစ္လံုုးကိုု လက္ေဆာင္သြားေပးတာ။ အဲဒီ့ေန႕က သူ႕ေမြးေန႕ေလ။ သူ႕ေမြးေန႕မွာ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ဘယ္ေနရာမွာမွ လိုုက္မေကြ်းပါဘူး။ ေခ်ာကလက္ တစ္ေတာင့္ ေပးတယ္။ Toblerone သံုုးေျမွာင့္ပံုု ေခ်ာကလက္ေတာင့္ ရွည္ရွည္ေလးေပါ့။ အဲဒီ့ေန႕က သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ စကားမေျပာလိုုက္ရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေခ်ာကလက္လည္း ေပးျပီးေရာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ေခ်ာကလက္ေကြ်းတာ ဘယ္လိုု အဓိပၸါယ္လည္းဆိုုတာကိုုေတာ့ သူ႕ကိုုပဲ ေမးၾကည္႕  ၾကပါေတာ့။ ကိုုယ့္ဘက္ကိုုယ္ယက္ျပိး ေတြးၾကည္႕  ရရင္ေတာ့ဗ်ာ ... ေခ်ာကလက္ေကြ်းတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕  ရင္ခုုန္သံေတြ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခ်ိဳျမေနျပီလိုု႕ပဲ ထင္မိပါတယ္။

အစဥ္အလာကိုုဖ်က္ျပီး ေသာၾကာေန႕မဟုုတ္ပဲ သြားလည္ခဲ့တဲ့ ေနာက္တစ္ရက္ကေတာ့ စက္တင္ဘာလ ၈ ရက္ပါ။ အဲဒီ့ေန႕ကလည္း ဗုုဒၶဟူးေန႕ပဲေပါ့။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ဖိုု႕ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘူးဆိုုတဲ့ သူ႕ကိုု ကြ်န္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္း ေျပာလိုုက္စရာ က်န္ေနပါေသးတယ္။

အခ်ိန္ယူျပီး အက်အန ျပင္ဆင္ခဲ့ရတာမဟုုတ္ေပမယ့္လိုု႕  အဲဒီ့စကားကိုုပဲ အရိုုးရွင္းဆံုုး သူ႕ကိုု  ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

“မိစူးကိုု ခ်စ္တယ္” လိုု႕။

ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေကာင္မေလးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေမးခြန္း ၂ ခုုေမးတယ္။

“ ဒီလိုုစကားကိုု ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ေျပာျပီးျပီလဲ”  တဲ့။

“ မိစူးတစ္ေယာက္တည္း”  လိုု႕   လက္ညိႈးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပီး ပိုုင္ပိုုင္ႏိုုင္ႏိုုင္ျပန္ေျဖခဲ့တာပါ။ ရွိရွိသမွ် ေယာက္်ားေတြအားလံုုး ကြ်န္ေတာ့္ေနရာမွာလည္း  ဒီလိုုပဲ ေျဖၾကမွာပဲဆိုုတာ အသက္ေပးေၾကးေလာင္းရဲတယ္။

ေနာက္ျပီး သူက ထပ္ေမးေသးတယ္။

“မိစူးတိုု႕ အသက္ဘယ္ေလာက္စီ ရွိၾကျပီလဲ” တဲ့။

ေရာ္ .... ဒုုကၡနဲ႕ လွလွပါလား။ သူမသိတာၾကေနတာပဲ။ သူက ဟိုုတေလာကမွ ၁၇ ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည္႕ထားျပီး ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္ ၈ ရက္ၾကာရင္ပဲ ၁၉  ႏွစ္ျပည္႕ေတာ့မယ့္ ကိစၥကိုု။ အဲဒါဘာထူးဆန္းလိုု႕လဲ။  ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ ဂလန္႕ စကားေတြ ခဏျမိဳခ်ထားလိုုက္တယ္။ သိတယ္မဟုုတ္လား။ အခုုအခ်ိန္က သိပ္အေရးၾကီးတဲ့အခ်ိန္ေလ။

“ ၁၉  ႏွစ္နဲ႕  ၁၇ ႏွစ္ေလ ... ဘာျဖစ္လိုု႕လဲ  ”

“မငယ္ေသးဘူးလား”

“မငယ္ပါဘူး။”

ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  နွစ္ေယာက္လံုုး တကၠသိုုလ္တက္ေနၾကျပီပဲ။ အရြယ္ေရာက္လွျပီလိုု႕ေတာ့ မဟုုတ္ေပမယ့္ အခုုအခ်ိန္ဟာ ရင္အခုုန္တတ္ဆံုုးအရြယ္ေလ။ ဒီအရြယ္မွ အျမီးမေပါက္ရင္ ဘာေမ်ာက္လဲ မဟုုတ္ဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ့္ စကားျပန္ကိုုၾကားျပီး သူက ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ဘူး  ၾသ ... ဒါနဲ႕  အဲဒီ့ေန႕မွာပဲ သူက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ကိုု ၈ ရက္ေစာျပီးေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႕ေရာက္ရင္ သူတိုု႕ေက်ာင္းက ကိုုယ္ပိုုင္စာက်က္ခ်ိန္ေပးျပီး ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့မွာမိုု႕လိုု႕ေလ။  ေက်ာင္းမလာရေတာ့ အခ်ိန္မီ မေပးလိုုက္ရမွာ စိုုးလိုု႕တဲ့။

ခ်စ္စရာေကာင္းလိုုက္တဲ့ ေကာင္မေလးဗ်ာ။ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ခ်စ္တတ္မယ့္ပံုုဆိုုတာကိုု လက္ေဆာင္ထုုပ္ ေဖာက္ၾကည္႕ၾကည္႕ ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုုက္ရတယ္။ Hang Ten တံဆိပ္ အျဖဴေရာင္ ရွပ္အက်ီေလးတစ္ထည္ရယ္။ အမည္းေရာင္ ေျပာင္ေျပာင္ခြက္ကေလးကိုု အၾကည္ေရာင္ ေပၚမွာ အသဲပံုုအျဖဴေလးေတြပါတဲ့ ပက္ကင္ေပပါနဲ႕ ထုုပ္ျပီး ထိပ္မွာ ေရႊေရာင္ဖဲၾကိဳးေလးနဲ႕  စုုခ်ည္ထားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သူေသာက္တဲ့ခြက္နဲက ဆင္တူ ေကာ္ဖီခြက္တဲ့။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ့ ခြက္ထဲမွာ အျပည္႕အသိပ္ပါတာက သူေခါက္ထားတဲ့ ၾကယ္ေရာင္စံုု လက္လက္ကေလးေတြ။  အိမ္ေရာက္မွ ရယ္ၾကည္႕ေတာ့ အလံုုး ၂၀၀ တိတိ။ တစ္လံုုးခ်င္းစီဟာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သိခဲ့တဲ့ေန႕ တစ္ေန႕ခ်င္းစီကိုု ကိုုယ္စားျပဳလိုု႕ေပါ့။  ကဒ္ေလးတစ္ကဒ္လည္းပါတယ္။ အထဲမွာေရးထားတဲ့ စာေလးေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘယ္လိုု ၾကည္ႏူးရတယ္ဆုုိတာ ေျပာေတာင္ မေျပာျပႏိုုင္ဘူး။  ဘာေျပာတယ္ ........ မပိုုပါဘူး .....။  ဟုုတ္တယ္ ... အဲ့သေလာက္ေတာင္ပဲ။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။

ေလာကၾကီးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႕  အမ်ိဳးေတာ္လိုု႕လားမသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ေတာ္ေတာ္အလိုုလိုုက္တယ္။ အဲဒီ့ညက chat ထဲမွာေတြ႕ေတာ့ ေကာင္မေလးက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၀န္ခံရွာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ခ်စ္ေနခဲ့ျပီးသားပါတဲ့။ အိုုး ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုုက္သလဲလိုု႕။  အညွာလြယ္တယ္လုုိ႕ေတာ့ တဆိတ္ မေျပာေစခ်င္ဘူး။  ကြ်န္ေတာ္ဆိုုတဲ့ ေကာင္ကလည္း ခပ္တုုံးတုုံးမွမဟုုတ္တာ ....။ သူမေျပာလဲ သူ႕မ်က္လံုုးေလးေတြထဲက စကားကိုု ဘာသာျပန္ျပီးသား။ အခ်ိန္ဆြဲထားလည္း ဘာထူးမွာမိုု႕လိုု႕လဲ။ နားလည္မႈ ျမန္ျမန္ရသြားလိုု႕  ခ်စ္သူဘ၀ ျမန္ျမန္ေရာက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ သူ႕ကိုုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္။

ခ်စ္သူဘ၀ေရာက္လည္း လာေနၾကအတိုုင္း ေသာၾကာေန႕မွ လာရမယ္ဆိုုလိုု႕  ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၾကားထဲက ၾကာသပေတးတစ္ရက္ကိုု လွိမ့္ပိန္႕ျပီး သည္းညည္းခံေနရတယ္။ အဲဒီ့ေန႕က သူ ေက်ာင္းကိုု ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတယ္ခင္ဗ်။ သူ ၀တ္လာတာလည္း စိမ္းျပာေရာင္ဆိုုတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ သူ႕ အက်ီစ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက ေလအတိုုက္မွ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ေနတာ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုုဒ္ပါပဲ။ သူ႕ရင္ခုုန္သံေတြေရာ တဖ်တ္ဖ်တ္ ခုုန္ေနမွာတဲ့လား။  အဲဒီ့ေန႕က သူကြ်န္ေတာ့္ကိုု တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကိုု စကားေျပာေနသလိုုမ်ိဳး ခပ္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပါ့ ကြ်န္ေတာ္က သူတစ္ခါမွ မေတြ႕ ဖူးေသးတဲ့  သူ႕ ခ်စ္သူ အသစ္စက္စက္ ျဖစ္ေနတာကိုုး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းထဲက ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ၂ ေယာက္ကိုု စိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။ UFL  ရဲ႕  ေရတြက္လိုု႕ရတဲ့ အတြဲေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕   ႏွစ္ေယာက္ကလည္း စာရင္း၀င္သြားလိုု႕ ေနမွာေပါ့။ သူနဲ႕သိတဲ့သူ အားလံုုးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုုေတြ႕ရင္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြပဲ ျပံဳးျပၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕   ၂ ေယာက္လံုုးကိုု တြဲရက္ေတြ႕ျပီ ဆိုုရင္ေတာ့ ျပံဳးစိစိေတြ ျဖစ္ကုုန္ေရာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕  ေက်ာပိုုးအိတ္ဆင္တူလြယ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အျမဲရွိတယ္ေလ။

အဲဒီ့ ဆင္တူ ေက်ာပိုုးအိတ္ ႏွစ္လံုုးေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးရသလိုု  မခ်င့္မရဲ  အသည္းယားရတာမ်ိဳးလည္း ရွိေသးတယ္။ LRC က ေလွကားၾကီးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ NB ေဆာင္ေအာက္က ခံုုေတြမွာျဖစ္ျဖစ္ထိုုင္ၾကတဲ့အခါ အဲဒီ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ႏွစ္လံုုးက ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အျမဲတမ္း ကန္႕လန္႕ ကန္႕လန္႕ပါတယ္ေလ။  ဘယ္သူရွိရမလဲ ... သူပဲေပါ့။ လြယ္အိတ္ေတြကိုု ေဘးမွာလည္း ထားလိုု႕ရပါလ်က္နဲ႕ အျမဲတမ္း ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ၂ ေယာက္ၾကားမွာပဲထားတတ္တယ္။  ျပီးေတာ့ တစ္ခုုခုုကိုု စိတ္မခ်သလိုု မ်က္ႏွာေပးနဲ႕။ 

ကန္တင္းမွာထိုုင္ၾကတဲ့အခါ  Iced coffee တစ္မ်ိဳးတည္းကိုုပဲ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ၂ေယာက္လံုုး စေသာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေကာ္ဖီထဲက ေရခဲေတြကိုု ပိုုက္နဲ႕ ရေအာင္ မ ထုုတ္ျပီးေတာ့ ေဘးနားက ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္ထဲကိုု ထည္႕တာ ဘယ္သူပိုုျမန္သလဲဆိုုတာလည္း ျပိဳင္ၾကေသးတယ္။ ထမင္းအတူတူစားလိုု႕  ကြ်န္ေတာ့္ပန္းကန္ထဲက ထမင္းကုုန္ကာနီးရင္ “ခဏေစာင့္ဦး” ဆိုုျပီး ရပ္ခုုိင္းထားတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဗ်ာ။ သူနဲ႕ အတူတူ ျပီးေအာင္တဲ့ေလ။ NB  ေဆာင္ေအာက္က အျပာေရာင္ ခံုုတန္းရွည္ေတြမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ ထိုုင္ၾကတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ႏွလံုုးခုုန္သံေတြ စည္းခ်က္၊ ၀ါးခ်က္ မညီႏိုုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႕လက္ကေလးကိုု  ကြ်န္ေတာ့္လက္ဖ၀ါးထဲမွာ ထည္႕ေထြးထားခဲ့ခ်င္ေပမယ့္ တည္ေနတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ဟန္႕တားထားတဲ့ အရွိန္အ၀ါတစ္ခုုခုု ရွိေနသလိုုပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ ရွပ္အက်ီလက္တိုု အဖ်ားနဲ႕   သူ႕အက်ီအစနဲ႕ေတာ့ က်က်နန ထိစပ္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။  အဲဒီလိုုနဲဲ႕   ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ၂ ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ၾကည္ႏူးစရာေတြ အတိ ျပီးခဲ့တာေပါ့။

ညဘက္ေတြ ဖုုန္းေျပာတဲ့အခါမွာ သူ႕အသံက တိုုးတိုုးေလးျဖစ္ေနတတ္တယ္။ သူက  “ဒါပဲေနာ္” လိုု႕ေျပာတိုုင္း “ေနပါဦး” လိုု႕ အခ်ိန္ဆြဲတတ္တာ ကြ်န္ေတာ္အက်င့္။ သူ႕ကိုု ေခၚမိရင္ “ဟင္” ဆိုုျပီး ထူးတဲ့အသံက ၾကားခ်င္မွေတာင္ၾကားရတယ္။  တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ႕နံမည္ကိုုေခၚလည္း မထူးပဲ ျငိမ္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ ျငိမ္ေနရင္ေတာ့ “ဘာလဲ” ဆိုုတဲ့ စိတ္မရွည္တဲ့ အသံက ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ထြက္လာတတ္တယ္။ 

”အရမ္းခ်စ္တယ္ ” လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့အခါတိုုင္း  ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ  ျငိမ္က်သြားတဲ့ သူ႕ကိုု ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္တယ္ဗ်ာ။   ကြ်န္ေတာ္ဆီက “ခ်စ္တယ္” လိုု႕ ၾကားရတိုုင္း သူမ်က္လႊာခ်သြားျပီး ခပ္ဖြဖြ ျပံဳးတတ္တယ္။ ဖုုန္းထဲမွာလည္း တစ္ဖက္က သူ ျပံဳးေနလိမ့္မယ္လိုု႕    ကြ်န္ေတာ္ ေလာင္းရဲတယ္။  ကြ်န္ေတာ္က ခ်စ္တယ္လိုု႕ေျပာတိုုင္း  ျပံဳးေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ခ်စ္တယ္လုုိ႕ေတာ့ သူ႕ပါးစပ္က တစ္ခါမွ မထြက္ဖူးဘူးဗ်ာ။

ေကာင္မေလးရယ္ .... ျပန္ေတြးမိရင္ ငါတိုု႕  ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕  အတိတ္ေတြ တကယ္ကိုု လွခဲ့ဖူးပါတယ္။

သူ႕အေၾကာင္းကိုု ဘယ္အရာမဆိုု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကိုု တစ္စံုုတစ္ခုု ဖံုုးကြယ္ထားသလိုုျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မလံုုသလိုုပဲ ခံစားရပါတယ္။ သူ႕႕ကိုု ဘယ္လိုုမွ ေျပာမထြက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုု ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိေနတယ္။ ေျပာမယ္လိုု႕ စဥ္းစားလိုုက္တိုုင္း “သူမ်ား မုုန္းသြားခဲ့ရင္”  ဆိုုတဲ့အေတြးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု တြန္႕ဆုုတ္ေစခဲ့တယ္။ ဘာသာတရားကိုုင္းရိႈင္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္မေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူနဲ႕  ဘာသာခ်င္းမတူတဲ့ အသိုုင္းအ၀ိုုင္တစ္ခုုရွိေနတယ္ဆိုုတာ သိသြားရင္ ဘယ္လိုုဆံုုးျဖတ္မွာလဲ။  ဘာသာမတူတာက အျပစ္တစ္ခုုမဟုုတ္ေပမယ့္ အဲဒါကိုု သူ႕ကိုုေပးမသိခဲ့တာကေတာ့ အျပစ္တစ္ခုုလိုု ျဖစ္ေနတယ္။ တမင္ေပးမသိတာမဟုုတ္ေပမယ့္ တမင္ဖံုုးထားသလိုုမ်ိဳးလည္း ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕  ကြ်န္ေတာ္ ေျပာမယ္လိုု႕  ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။

အဲဒီ့ညက ဖုုန္းထဲမွာ သူငိုုတယ္။  ဘာလိုု႕ ခ်စ္ခဲ့ေသးလဲတဲ့။ အစကသိခဲ့ရင္ သူလည္း ခ်စ္မိမွာ မဟုုတ္ပါဘူးတဲ့။ ဘာသာမတူဘူးဆိုုတာ အျပစ္တစ္ခုုမွ မဟုုတ္တာ ခ်စ္သူရယ္လိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ အယူခံ၀င္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းခြဲဖိုု႕ကလြဲျပီး  သူျဖစ္ေစခ်င္တာမွန္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ လိုုက္ေလ်ာမွာေပါ့။ ေ၀းဖိုု႕ကလြဲျပီး ၾကိဳက္သလိုု ဆံုုးျဖတ္ပါလိုု႕  ကြ်န္ေတာ္ အသနားခံခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ “မျဖစ္ႏိုုင္ဘူး” ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုုနဲ႕   ေ၀းဖိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ 

အဲဒီ့ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕ ေန႕ကေလးေတြ ရုုတ္တရက္ ၾကမ္းရွသြားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုု သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္မေလးမွာ ဟန္ေဆာင္သိပ္ေကာင္းတဲ့  ႏွလံုုးသား တစ္စံုုလည္းရွိတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူနဲ႕ မခြဲႏိုုင္သလိုု  သူလည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕  မေ၀းခ်င္ဘူးဆိုုတာ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲက အတပ္သိေပမယ့္ သူ႕  ႏႈတ္က တကယ္ထြက္လာတဲ့စကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကိုု ျပတ္ရွေစခဲ့တယ္။  ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ဆံုုဖိုု႕ဆိုုတာ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား။  ခ်စ္တယ္လိုု႕  တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့ဖူးတဲ့သူက မခ်စ္ဘူးလိုု႕ေတာ့ ေျပာထြက္ရက္ခဲ့တယ္ဗ်ာ။  ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ မယံုုပါဘူး။  သူ႕မ်က္၀န္းေတြကိုု နားလည္ျပီးေတာ့မွေတာ့ သူမုုန္းတယ္လိုု႕  ေျပာလည္း ကြ်န္ေတာ္ မယံုုပါဘူး။

အျပစ္မရွိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕  ေက်ာခိုုင္းသြားတဲ့သူ႕ကိုု ႏွလံုုးသားက နာက်င္ဖိုု႕  သတိမရႏိုုင္ေအာင္ပဲ  ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုု လြမ္းပါတယ္။ သူ႕ဘ၀အတြက္ ပထမဆံုုးခ်စ္သူ ျဖစ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕  တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ပါ၀င္သရုုပ္ေဆာင္ဖူးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ခ်စ္တယ္လိုု႕ တစ္ခါမွ  ႏႈတ္က ေျပာမထြက္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ သူ႕လက္ကေလးကိုု ဆုုပ္ကိုုင္ဖိုု႕  လွမ္းလာတဲ့  ကြ်န္ေတာ့္လက္ကိုု ပုုတ္ခ်ပစ္ဖူးတဲ့  အဲဒီ့ေကာင္မေလးကိုု ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါတယ္ဗ်ာ။


တစ္ခါတုုန္းက ဒီတကၠသိုုလ္က လူတကာ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ တခမ္းတနားနဲ႕  ေရပန္းစားဖူးတဲ့ ပံုုျပင္တစ္ပုုဒ္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္လိုု႕မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္က အဲဒီ့ပံုုျပင္ဟာ တကယ္အျဖစ္အပ်က္လားလိုု႕  ေမးလာမယ္ဆိုုရင္ ဒီလိုုပဲေျဖခ်င္ပါတယ္။ ဟုုတ္ကဲ့ .... လူေျပာမ်ားဖူးတဲ့ ပံုုျပင္သက္သက္ပါ ......။

 


 

That's what I realized yesterday.

I had a class yesterday evening – Communication in Business. At first, I thought it was all about communication within the organization. But then, it was slightly different –  actually it was about how businesses and society communicate each other in past and in present. Anyway, I missed the first lecture as I was out of town. The second lecture I attended yesterday was about evolution of businesses. The lecturer was a German lady. I regret that I did not prepare myself for the lecture as I should have. The subject requires a lot of reading  pre-reading articles are provided on our student portal which we can download and read before we come to class, but I didn't. I also should have , at least, scanned the lecture slides. Now, I looked so dumb. Never mind, I was not alone.

Okay, while talking about evolutions in business, the lecturer told us about major incident that had occurred in 1980s. One of them was:

"Chernobyl" 

I did not know what it was, let alone when it happened or how and where it happened. Well, not only me, most of the students, if not all, didn't know about it either. The lecturer seemed disappointed for our lack of knowledge and she started explaining about Chernobyl. If you also do not have a faintest idea what Chernobyl is, please look up in wiki or follow this link. But after finding it out when it happened, I was quite relieved from being guilty for not reading enough  – it happened in 1986, and I was born in 1987. How am I supposed to know about the incident which happened even before I was born?  (Lame, right? ... Yea, I know. I have lots of excuses  )

After she finished explaining about Chernobyl, she asked

"But, you all know what  Exxon Valdez , right? "

Silence.

"Please don't tell me you all don't know this."

She was desperately asking us not to "NOT know" it. Who are we to know it anyway? Historians? Haha .... Then, she had no choice but to explain what is Exxon Valdez again.
To cite wiki, here's what:

Further reading on wiki, please follow this link

I really really should read more – a zillion times more than what I'm reading now. I should keep up with the latest news. Otherwise, I'm like an idiot who's just listening what the others are talking about.