ကြ်န္မေရးထားတဲ့သူငယ္ခ်င္္းအေၾကာင္းေတြကိုုဖတ္ျပီး သူ႕အေၾကာင္းမပါလိုု႕ “နင္က ငါ့အေၾကာင္းက်ေတာ့ မေရးဘူး” လိုု႕ ႏႈတ္ခမ္းစူျပီး ပထမဆံုုး ေျပာမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူမဖတ္ခင္ သူ႕အေၾကာင္းေရးထားမွ ေတာ္ကာက်လိမ့္မယ္။
သူ႕နံမည္ကေတာ့ “ျဖိဳး” လိုု႕ေခၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နံမည္နဲ႕ မလိုုက္ဖက္စြာပဲ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ေလး။ ျဖိဳးကိုု သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ “ကေလး” “ကေလး” ဆိုုျပီး ၀ိုုင္းစတဲ့အတိုုင္း သူက ဒီေန႕ထက္ထိ ၁၆ ႏွစ္သမီးအရြယ္အတိုုင္း ကေလးဆန္ဆန္ ဆိုုးတုုန္း၊ ႏြဲ႕တုုန္း၊ စိတ္ေကာက္တုုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ ကေလးဆန္တဲ့ ျဖိဳးကပဲ ကြ်န္မကိုုဆိုုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး သည္းညည္းခံရွာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း အတြဲညီခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ကြ်န္မတိုု႕ ၂ ေယာက္ အလံုုးတူ၊ အရပ္တူ၊ ဆံပင္ပံုုစံအတူတူ၊ မ်က္ႏွာလံုုးတာခ်င္းအတူတူ၊ အရပ္ရွည္တာ၊ ပိန္တာခ်င္းလည္းအတူတူ၊ ရယ္ပံုုခ်င္းကလည္း အတူတူနဲ႕ ကြ်န္မတိုု႕ ၂ ေယာက္ကိုု မသိတဲ့သူေတြက “အမႊာညီအစ္္မလား” လိုု႕ ေမးတတ္ျပီး၊ အေၾကာင္းသိသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ ဟိုုအမႊာ ၂ ေယာက္လိုု႕ နာမ္စားသံုုးတတ္ပါေသးတယ္။ တကယ္ပဲ ဆင္တဲ့ ကြ်န္မတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ကိုု ကြ်န္မအေဖနဲ႕ အေမက သတိလက္လြတ္ ၂ ခါေလာက္ မွားဖူးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျဖိဳးက ကြ်န္မအိမ္လာအိပ္တဲ့ေန႕ေတ၊ လာလည္တဲ့ခဏတျဖဳတ္ အခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မ ၀တ္တတ္တဲ့ အိမ္ေနရင္း အက်ီကိုုျဖိဳး၀တ္ထားတဲ့အခါ အေမတိုု႕အေဖတိုု႕က ကြ်န္မမွတ္လိုု႕ စကားလွမ္းလွမ္းေျပာမိတဲ့အထိ ကြ်န္မတိုု႕ ၂ ေယာက္က ဆင္ပါတယ္။ ျဖိဳးက ကြ်န္မအိမ္ကိုု ခဏခဏ လာလည္ျပီး ညအိပ္ရတာ ေပ်ာ္သလိုု သူ႕အိမ္ကိုုလည္း ညအိပ္ညေန လာလည္ဖိုု႕ မၾကာခဏဆိုုသလိုု ေခၚတတ္ပါတယ္။ သူလာအိပ္ရျပီး ကြ်န္မ ျပန္သြားမအိပ္ျဖစ္ေသးရင္ ႏႈတ္ခမ္းစူျပီး စကားနာလည္း ထိုုးတတ္ေသးတယ္။ ခုုထိလည္း အဲဒီ့အက်င့္ မေပ်ာက္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူ႕အိမ္နဲ႕ကြ်န္မအိမ္နဲ႕ ဘတ္စကားစီးသြားရင္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္စီးရျပီး၊ ကားေမာင္းသြားရင္ ငါးမိနစ္ပဲၾကာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငမိုုးရိပ္ေခ်ာင္းတစ္ခုုပဲ ျခားတာပါ။ ေျမာက္ဒဂုုံက ကြ်န္မအိမ္နဲ႕၊ ေတာင္ဥကၠလာက ျဖိဳးရဲ႕အိမ္က ေဗလီတံတားျဖတ္တာနဲ႕ ေရာက္ျပီလိုု႕ေျပာရေလာက္အထိ နီးပါတယ္။ အဲဒီေလာက္နီးနီးေလးကိုုပဲ ကြ်န္မတိုု႕ ညအိပ္ညေန အိမ္လာလည္တဲ့အက်င့္ရွိတယ္။
ျဖိဳးကိုု ကြ်န္မ အျမဲတမ္း ေလွာင္ေလ့ရွိတာ တစ္ခုုက သူ ဘတ္စကားမစီးရဲတာကိုုပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုုင္း ကြ်န္မ ႏိုုင္ငံျခားလည္းထြက္လာေရာ သူစာေရးတဲ့အထဲမွာ “ ငါဘတ္စကားစီးျပီး သြားေနျပီ .... သိလား။ ကေလးမဟုုတ္ေတာ့ဘူး ” ဆိုုတာမ်ိဳးလည္း ကေလးဆန္စြာ ထည္႕ေရးတတ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္မက အျမဲကေလးလိုုျမင္ေနတဲ့ျဖိဳးက ကြ်န္မထက္ (၅) ရက္ၾကီးပါတယ္။ ရယ္စရာေကာင္းတာတစ္ခုုက ရတနာက လူၾကီးဂိုုက္ဖမ္းတတ္၊ အစ္မၾကီးပံုုစံအျမဲေနတတ္လိုု႕ သူ႕ကိုု “အေမ” တိုု႕ “မာမီ” တိုု႕ ေနာက္ေျပာင္ေခၚေပမယ့္ ရတနာက ကြ်န္တိုု႕ထက္ (၁) လ ငယ္ပါတယ္။ ကြ်န္မထက္ (၅) ရက္တိတိၾကီးမ်ားေတာင္ ၾကီးတဲ့ ျဖိဳးက တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ၅ ႏွစ္ေလာက္ငယ္သလိုုမ်ိဳးေတြ၊ (၅) ႏွစ္သမီးေလာက္ေတြလုုပ္လိုု႕ ကြ်န္မနဲ႕ ရန္ျဖစ္ ရတာေတြရွိပါတယ္။
အဲဒီ့ေန႕က ညေန ၃ နာရီ ေက်ာင္းဆင္းျပီးသြားေပမယ့္ ျဖိဳးအိမ္က ကားလာ မၾကိဳေသးလိုု႕ ကြ်န္မတိုု႕ ေက်ာင္းေရွ႕က အုုတ္ခံုုေပၚမွာ ထိုုင္ေစာင့္ေနၾကတာပါ။ ကြ်န္မတိုု႕ဆိုုတာ ကြ်န္မရယ္၊ ျဖိဳးရယ္ ေနာက္ေရႊရည္လိုု႕ ေခၚတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ေပါ့။ ကြ်န္မတိုု႕ ရဲ႕ အေရွ႕ မလွမ္းမကမ္း (ေရွးအေခၚအရ ၀ါးတစ္ရိုုက္စာမရွိတရွိေလာက္မွာ) နာနတ္သီးသည္လား၊ သရက္သီးသည္လား (ေနာင္ေနာင္သည္ေတာ့ ေနာင္ေနာင္သည္ပဲ) လွည္းနဲ႕ရွိေနပါတယ္။ ျဖိဳးက နာနတ္သီးစားခ်င္ေတာ့ ကြ်န္မကိုု ေျပာပါတယ္။
“ စိုုးျမတ္ ... ငါ နာနတ္သီးစားခ်င္လိုု႕ လိုုက္ခဲ့ပါလား” တဲ့။
“ဟ ... အဲေလာက္ နီးနီးေလးကိုု ဘာလိုုက္လုုပ္ရမွာလဲ။ ကိုုယ့္ဟာကိုုယ္သြား၀ယ္ပါလား” လိုု႕ ကြ်န္မက ဘုုျပန္ေျပာေတာ့ ျဖိဳးက ႏႈတ္ခမ္းစူျပီး ေရႊရည္႕ဘက္လွည္႕သြားပါတယ္။
“ဒါဆိုု ေရႊရည္ နင္လိုုက္ခဲ့”
ေရႊရည္ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုုင္ေသးခင္ ကြ်န္မကပဲ မေနႏိုုင္စြာ ၾကားကေနျဖတ္ျပီး
“ေရႊရည္ လိုုက္မသြားနဲ႕။ ဒီေလာက္နီးနီးေလးကိုု” လိုု႕ေျပာေတာ့ ျဖိဳးက ႏႈတ္ခမ္းၾကီးစူျပီး ကြ်န္မဘက္လွည္႕လိုု႕
“စိုုးျမတ္ ... နင္အဲလိုု စိတ္မပုုပ္နဲ႕ဟာ ”
“ ဟဲ့ .. ဒါ စိတ္ပုုပ္တာလား။ နင့္ဟာနင္ ေျခလွမ္း ၅ လွမ္းေလာက္လွမ္းလိုုက္ရင္ ေရာက္ေနျပီဟာကိုု။ မလွမ္းပဲ အခုုေအာ္ေျပာေတာင္ ၾကားတဲ့ကိစၥ”
“ေတာ္ျပီ ။ ငါ မစားေတာ့ဘူး” လိုု႕ ေျပာျပီး ျဖိဳးက စူပုုတ္ျပီးပဲ ထိုုင္ေနပါတယ္။
အဲဒီ့ေန႕က ျဖိဳးက ကြ်န္မကိုု အတိုုက္အခံလုုပ္ျပီး ေရႊရည္႕ကိုု ေခၚျပီးသြားမစားသလိုု၊ သူ႕ဟာသူလည္း ထသြားျပီး ၀ယ္မစားခဲ့ဘူး။ ကြ်န္မက သူ႕ကိုု အျဖစ္မရွိဘူးဆိုုျပီး စရင္ေတာ့ သူက “နင့္ကိုုအျမင္ကပ္လိုု႕ မသြားတာ သိလား” ဆိုုျပီး ျပန္ေျပာတတ္သူပါ။
ျဖိဳးနဲ႕ ကြ်န္မ စျပီးရင္းႏွီးတာက တကၠသိုုလ္တက္ျပီး ဒုုတိယႏွစ္ေလာက္မွပါ။ ဒုုတိယႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုုး၊ တတိယႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုုး ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားပါမက်န္ ကြ်န္မတိုု႕ နွစ္ေယာက္ အတြဲညီညီ ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ တတိယႏွစ္မွာ ျဖိဳးက ကြ်န္မအိမ္ကိုုလာျပီးမွ ေက်ာင္းအတူတူသြားျဖစ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ျဖိဳးေရာက္မွ ကြ်န္မက ထျပီး မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရမိုုးခ်ိဳးေတာ့ ျဖိဳးက ကြ်န္မကိုု ေက်ာင္းသြားရင္ ၀တ္ဖိုု႕ အက်ီေတြဘာေတြလဲ ထုုတ္ေပးထားတတ္တယ္။ ကြ်န္မအိပ္ေနရင္လည္း သူမႏိႈးရဲေသးဘူး။ အအိပ္ပုုပ္တဲ့ကြ်န္မက လာႏႈိးရင္ ေအာ္ေငါက္လႊတ္တတ္လိုု႕ ။
အဲဒီ့ေန႕က ျဖိဳးေမြးေန႕ ။ ဒါေပမယ့္ ျဖိဳးနဲ႕ ကြ်န္မနဲ႕ စိတ္ေကာက္ျပီး မေခၚၾကျပန္ဘူး။ အဲဒီ့မနက္ေစာေစာမွာ ျဖိဳးအိပ္ယာမႏိုုးခင္ ျဖိဳးအိမ္ကိုု ကြ်န္မ အေရာက္သြားျပီး၊ သူ႕ကိုု ေမြးေန႕လက္ေဆာင္နဲ႕ အံ့ၾသေအာင္၊ စိတ္ဆိုုးေျပဖိုု႕ သြားေခ်ာ့ခဲ့ပါေသးတယ္။ အိပ္ယာကမႏိုုးခင္ေရာက္ေအာင္သြားေပမယ့္ ကြ်န္မႏုုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖိဳးက မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုုက္ေနပါျပီ။ အဲဒီ့ သြားတိုုက္ေနတဲ့ ေဗစင္ အေနာက္ကိုုတိတ္တိတ္ေလးသြား၊ ျဖိဳးက သူ႕အေရွ႕က မွန္ကိုု ေမာ့ၾကည္႕ေတာ့မွ ကြ်န္မကိုုျမင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားတာပါ။
“ ဟယ္ ... စိုုးျမတ္။ ဘာလာလုုပ္တာလဲ ”
“ ဘာမွလာမလုုပ္ဘူး။ ေရာ့ ဒီမွာ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္လာေပးတာ။ ငါျပန္ျပီ”
ဆိုုျပီး ကြ်န္မ တကယ္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ျဖိဳးက အေနာက္က လုုိက္ျပီး ရန္ေတြ႕ပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္မကလည္း ျပဳံးစိစိနဲ႕ ျပန္လွည္႕မၾကည္႕ပဲ ကားေမာင္းထြက္လာေတာ့ ျဖိဳးလည္း ဆူဆူေဆာင့္ေဆာင့္ပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္တိုုေပမယ့္ အတြဲမ်ားခဲ့တာမိုု႕ ျဖိဳးနဲ႕ကြ်န္မအေၾကာင္းက ေရးစရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက်န္ပါေသးတယ္။ အခုလိုုအေျပးအလႊားေရးလိုုက္ရတဲ့အေၾကာင္းက သူ စိတ္ကူးေပါက္ျပီး အြန္လိုုင္းတက္တဲ့အခါ၊ စိတ္ကူးေပါက္ျပီး ကြ်န္မ ဘေလာ့ေလး၀င္ဖတ္တဲ့အခါ သူ႕အေၾကာင္းေရးမထားဘူး၊ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေတာ့ ေရးရသလားဆိုုျပီး စိတ္လုုပ္ေနဦးမွာစိုုးလိုု႕။
အခ်ိန္ရမွ အားက်စရာေကာင္းတဲ့ ျဖိဳးအိမ္၊ ျဖိဳးမိသားစုုေလးအေၾကာင္း ဆက္ေရးဦးမယ္။
Post a Comment