ဆင္ရတနာ၊ ျမင္းရတနာ၊ သားသမီးရတနာ ဆိုျပီး ကိုုယ္တန္ဖိုုးထားတဲ့သူေတြ၊ အရာေတြကိုု ရတနာ တပ္ေခၚၾကပါတယ္။
ကြ်န္မမွာလည္း “ရတနာ” တပ္ေခၚရမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူနဲ႕ ကြ်န္မနဲ႕ စသိတဲ့ေန႕က မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၃ ခုုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၈ ရက္၊ ႏိုုင္ငံျခားဘာသာ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး စဖြင့္တဲ့ေန႕ ပါ။
အဲဒီ့ေန႕မွာ ကြ်န္မက ကြ်န္မအေမနဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာနားမွာ ေယာင္လည္လည္ကေလးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္အခန္းမွာ သြားသင္ရမွန္း၊ ဘာမွန္းမသိျဖစ္ေနတာေပါ့။
ရတနာလည္း (ေနာင္က် ကြ်န္မကပါ လိုုက္ျပီး “ပါးပါး” လိုု႕႕ ေခၚျဖစ္တဲ့) သူ႕ အေဖ နဲ႕ အဲဒီ့နား တစ္၀ိုုက္မွာရွိေနခဲ့တယ္။
ကြ်န္မထင္တာ မမွားဘူးဆိုုရင္ လူၾကီး ၂ ေယာက္က စျပီး စကားေျပာျဖစ္သြားတယ္ထင္ပါတယ္။ ရတနာနဲ႕ ကြ်န္မနဲ႕ major အတူတူပဲဆိုုတာ အဲဒီ့ေတာ့ သိလိုုက္ရတယ္။
အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႕နံမည္ကိုု ကြ်န္မ မသိေသးပါဘူး။ ကြ်န္မက နံမည္ေမးေတာ့
“ နံမည္ ဘယ္လိုု ေခၚလဲ ”
“ ရတနာဆုုေ၀ ” လိုု ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာျပီး သူ ဟိုုဘက္လွည္႕သြားတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ရွာေနတာ ျဖစ္ရင္ ျဖစ္မွာပါ။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္တုုန္းက ေတာ္ေတာ္ အျမင္ကပ္သြားတယ္။
စိတ္ထဲမွာ အခ်ိဳးမေျပဘူးလိုု႕ ခံစားရလိုု႕။
ဆိုုေတာ့ ရတနာဟာ ကြ်န္မ တကၠသိုုလ္ စတက္တက္ခ်င္းေန႕မွာပဲ ပထမဆုုံးခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။
၃ ႏွစ္ေတာက္ေလွ်ာက္ ကြ်န္မ ကိုု မၾကာခဏ စိတ္ေကာက္၊ စိတ္ဆိုုး လုုပ္ေပမယ့္ ကြ်န္မ လိုုအပ္ရင္ “ရတနာေရ႕ ငါ့ကိုု ဒါေလး လုုပ္ေပးပါ” လိုု႕ေျပာရင္ ရေအာင္လုုပ္ေပးတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အခုုခ်ိန္ထိလည္း ကြ်န္မဘက္က အၾကိမ္ၾကိမ္ပ်က္ကြက္ေပမယ့္ သူ႕ဘက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၀တၱရား အစြမ္းကုုန္ေက်တုုန္းပါပဲ။
ရတနာ့ ၀ါသနာက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုု စာေရး စာပိုု႕လုုပ္တာပါ။
ေက်ာင္း ၂ လပိတ္ရင္ ရတနာ့ဆီက စာ ၄ ေစာင္ေလာက္ရပါတယ္။ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ထဲမွာအခ်င္းခ်င္းေနတဲ့ သူအခ်င္းခ်င္းကိုု သူမပ်က္မကြက္ စာေရးတယ္။
ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းကိုု ေရးတာမဟုုတ္ပဲ၊ သူ႕မွာရွိသမွ် သူငယ္ခ်င္းအကုုန္လံုုးကိုု ေရးတာပါ။ ရတနာ့ဆီမွာ စာေရးတဲ့ စာရြက္လွလွေလးေတြ၊ စာအိတ္လွလွေလးေတြ၊ ေဘာပင္အေရာင္မ်ိဳးစံုု အကုုန္ရွိပါတယ္။
စာတိုုက္ကိုု လုုပ္ေကြ်းေနသလားလည္းေအာက္ေမ့ရေအာင္ ဂဒီး ဂဒီသြားတတ္တဲ့သူေပါ့။ သူအသြားအမ်ားဆံုုး စာတိုုက္က၊ တကၠသိုုလ္ရိပ္သာလမ္းက စာတိုုက္ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ စာေရးမ အခ်ိဳးမေျပဘူးဆိုုျပီး သူ႕ဆီက ပြစိပြစိေျပာသံလည္း ၾကားရပါတယ္။ (ရတနာေရ႕ .. ငါ့ကိုု စိတ္မဆိုုးေၾကးေဟ့
)
ပထမႏွစ္၀က္ကုုန္ ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ သူ ကြ်န္မဆီ စာပိုု႕လာပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္ သူေရးတဲ့အေစာင္တိုုင္းကိုု စာျပန္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ေပမယ့္လည္း သူနဲ႕ကြ်န္မနဲ႕ စာအသြားအျပန္ရွိခဲ့တယ္။
အဲဒီ့တုုန္းက သူကြ်န္မကိုု ဖုုန္းဆက္ရင္ေတာင္ “ငါနင့္ကိုု စာပိုု႕ထားတယ္” ဆိုုတာမ်ိဳး “နင့္အတြက္ စာေရးထားတယ္ ... လာယူ” ဆိုုတာမ်ိဳးေလာက္ပဲ ေျပာျပီး စာထဲမွာမွ သူေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြကိုု ေရးထားတာပါ။
ကြ်န္မကလည္း သူ႕ကိုုရင္ဖြင့္ခ်င္ရင္ စာထဲကပဲ တဆင့္ ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္တာေတာင္ စာတိုုက္ကိုုသြားျပီး စာပိုု႕ တတ္ခဲ့တဲ့ရတနာက အခုု အင္တာနက္ဆိုုင္ထိုုင္ေပမယ့္ ကြ်န္မနဲ႕ အီးေမးလ္မပိုု႕ျဖစ္ေတာ့တာ ဘာလုုိ႕လဲလိုု႕ ကြ်န္မ မေမးျဖစ္ပါဘူး။ အသက္ေတြၾကီးလာတာနဲ႕ အမွ် အလုုပ္ေတြ မ်ားေနတာပဲမဟုုတ္လား။
ပထမႏွစ္၊ ႏွစ္၀က္ကုုန္ေတာ့ စာထဲမွာ ေရးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းက ကြ်န္မရည္းစားထားေတာ့မယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဒါမွမဟုုတ္ ရည္းစားထားျဖစ္မလား မသိဘူးဆိုုတာမ်ိဳး ေရးခဲ့တယ္။
ပထမႏွစ္ရဲ႕ ဒုုတိယႏွစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မ ပထမဆံုုးရည္းစား စထားျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကြ်န္မနဲ႕ ရတနာ့ၾကားမွာ တစ္သက္လံုုးအမွတ္တရျဖစ္ေနမယ့္ တိုုက္ဆိုုင္မႈတစ္ခုုလိုု႕ ေျပာရင္ရပါတယ္။ ဘာလိုု႕လည္းဆိုုေတာ့ ရတနာ့ေမြးေန႕ နဲ႕ သူ႕ေမြးေန႕က
၂ ႏွစ္အတိကြာျပီး တစ္လတည္း၊ တစ္ရက္တည္း ျဖစ္လိုု႕ပါပဲ။ ရတနာက သူ႕ထက္ ၂ ႏွစ္အတိ ငယ္ပါတယ္။ ကြ်န္မထင္တာ မမွားရင္ မႏွစ္ကအထိ ရတနာ့က သူ႕ကိုု ေမြးေန႕ဆုုေတာင္းအတြက္ ဖုုန္းဆက္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ရတနာက သူ႕ကိုု “ ၂ ႏွစ္အတိကြာတဲ့ ငါ့ရဲ႕ အမႊာအစ္ကိုု” ဆိုုျပီး ေျပာဆိုုတတ္ပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ ရတနာက သူတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ ေမြးေန႕ လတုုန္းက ေရျခားေျမျခားမွာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ သူ႕ကိုု ဆက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။
ပထမဆံုုးေန႕ကတည္းက သိကြ်မ္းခင္မင္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုုေပမယ့္ သိပ္မတြဲျဖစ္တာ ကြ်န္မက ေက်ာင္းခဏခဏလစ္တတ္ျပီး သူကေတာ့ အတန္းမွန္မွန္တက္တဲ့သူမိုု႕ေပါ့။ ကြ်န္မစာအုုပ္ထဲမွာ စာမရွိမွာ မပူရတာ ရတနာရွိေနလိုု႕ပါ။ ကြ်န္မတင္မဟုုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္မတိုု႕အတန္းထဲက ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္မျပည္႕မွာ၊ က်ဴတိုုရီရယ္ရွိတာ ေမ့မွာ၊ စာေမးပြဲေၾကးသြင္းဖိုု႕၊ စာေမးပြဲေျဖခြင့္တင္ဖိုု႕ ဆိုုတာေတြ တစ္ခုုမွ ပူစရာ မလိုုခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ ရတနာက စာရြက္နဲ႕ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းကိုုင္ နံမည္ေရး စာရင္းမွတ္၊ ယူစရာရွိတာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက လိုုက္ယူျပီး သူကိုုယ္တိုုင္သြား တန္းစီ၊ ေငြသြင္း အကုုန္လုုပ္ေပးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေကာ၊ အတန္းထဲကသူေတြအတြက္ေကာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒိုုင္ခံလုုပ္ေပးတာပါ။ ဘုုရားစူးရေစ့ .. တကၠသိုုလ္ ၃ ႏွစ္တက္ခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္မ အဲဒါေတြ တစ္ခါမွ မလုုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ရတနာ့ေက်းဇူးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ရတနာသြားသြင္းျပီးသား၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မက ေက်ာင္းမတက္လိုု႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းလစ္လိုု႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ “ဟယ္ ရတနာ သြင္းျပီးသြားျပီလား၊ ငါ့ ကိုုေတာ့ မေခၚဘူး” ဆိုုျပီး ေျပာမိရင္ သူက “မသိဘူးေလ။ နင္သြင္းျပီး မွတ္လိုု႕ေပါ့” လိုု႕ ေျပာျပိီး ဆူဆူေဆာင့္ေဆာင့္နဲ႕ပဲ ကြ်န္မအတြက္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားျပီး ထပ္လုုပ္ေပးရွာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူလိုုလူမ်ိဳးကိုု သူငယ္ခ်င္းရတနာလိုု႕ေခၚရင္ မမွားဘူးမွတ္တယ္။
ေျပာရရင္ ရတနာနဲ႕ ကြ်န္မ အခုုမွ တည္႕တာပါ။ အရင္တုုန္းကေတာ့ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ရ စိတ္ေကာက္ရနဲ႕ ၂ ေယာက္လံုုး ဖတ္ဖတ္ကိုုေမာေနတာပဲ။ အခုုမွ ၂ ေယာက္လံုုး လူၾကီးဆန္လာလိုု႕ ကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ အေ၀းမွာ ေနေနလိုု႕႕ ကတစ္ေၾကာင္း ရန္မျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ရတနာကလည္း ေကာက္တတ္သလိုု၊ ကြ်န္မကလည္း ေကာက္တတ္ေတာ့ ခ်ိတ္ခ်ိတ္ခ်င္း တစ္ခ်ိန္လံုုး ျငိေနၾကတာပဲေပါ့။
ရတနာ့ကိုု ကြ်န္မ ပထမဆံုုး မေက်နပ္တဲ့အေၾကာင္းက ကြ်န္မနဲ႕ အတူတူ မျပန္လိုု႕ပါ။ လွည္းတန္းမွာေနတဲ့ ရတနာက တကၠသိုုလ္ရိပ္သာလမ္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းကိုု မနက္ဆိုုရင္ လမ္းေလွွ်ာက္လာပါတယ္။ အျပန္က်ေတာ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကားၾကံဳနဲ႕ ရတနာ့ကိုု လွည္းတန္းမွာ ခ်ေပးပါတယ္။ ရတနာ့ကိုု အဲဒီလိုုမ်ိဳးလုုပ္ေပးဖိုု႕ သံုုးနွစ္သံုုးမိုုးစလံုုး ကြ်န္မ ေန႕တိုုင္း တာ၀န္ယူႏိုုင္ပါတယ္။ ကြ်န္မက ေက်ာင္းဆင္းရင္ အင္းစိန္ကိုုျပန္ရပါတယ္။ ေတာင္ဥကၠလာကုုိ ျပန္ရတဲ့သူတစ္ေယာက္ထက္စာရင္ အင္းစိန္ကိုုျပန္ရတဲ့သူက လွည္းတန္းကိုု ပိုုျပီး ကားၾကံဳတယ္ဆိုုတာ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ေနတဲ့သူအားလံုုး သိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရတနာကေတာ့ ကြ်န္မ အိမ္ကလာၾကိဳတဲ့ ကားကိုု သူ႕ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းမလာတဲ့ေန႕ေတြေလာက္ပဲ စီးပါတယ္။ မရွိသံုုး သံုုးခံရသလိုု ခံစားရတဲ့အတြက္ အဲဒီ့တုုန္းကေတာ့ ကြ်န္မ ေဒါသထြက္ပါတယ္။ အခုုျပန္ေတြးေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီ့ေန႕က ကြ်န္မ အိမ္က ကားလာမၾကိဳေသးလိုု႕ ေစာင့္ေနတာပါ။ ရတနာက ကူေစာင့္ေပးမယ္ဆိုုေတာ့ ကြ်န္မကလည္း အေဖာ္ရွိျပီဆိုုျပီး ၀မ္းသာအားရျဖစ္သြားပါတယ္။ ျပီးရင္ရတနာ့ကိုု လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္မွာေတာင္ မဟုုတ္ပဲ သူ႕အိမ္ထိ လိုုက္ပိုု႕ရရင္ေတာင္ ကြ်န္မအတြက္ အပန္းမၾကီးပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ထင္ထားသေလာက္ မေစာင့္ရပဲနဲ႕ ကားက ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ရတနာက ဘာေျပာလဲဆိုုေတာ့ “ဒါဆိုု သူတိုု႕ ကန္တင္းမွာ ရွိဦးမွာ။ ငါ့ဟာငါပဲ သူတိုု႕နဲ႕ ျပန္လိုုက္ေတာ့မယ္တဲ့ ”
အဲဒီ့အတြက္ တစ္သက္လံုုးစာ ကြ်န္မ မွတ္မိေနမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ကြ်န္မ မလြန္ဘူးပဲ မွတ္တယ္။
ရတနာ့ကေတာ့ အခုုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကိုု ဘာမေက်နပ္ဘူးလဲလိုု႕ ေမးရင္ ဘာျပန္ေျဖမလဲဆိုုတာ ကြ်န္မမသိပါဘူး။ အရင္တုုန္းကေတာ့ သူ စိတ္ေကာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္က ေတာ္ေတာ္ေလးကိုုစံုုပါတယ္။ ကြ်န္မ ေက်ာင္းေျပးလိုု႕ ၊ ျမန္မာစာ lecture မတက္ရင္လည္း သူ စိတ္ေကာက္တာပါပဲ။ သူ မၾကိဳက္တဲ့ (ကြ်န္မကိုု မၾကိဳက္ေစခ်င္တဲ့) အစ္ကိုုၾကီးက ကြ်န္မကိုု ဖုုန္းဆက္ရင္လည္း ကြ်န္မမွာ ေနရင္းထိုုင္ရင္း စိတ္ေကာက္ခံရတာပါပဲ။ သူၾကိဳက္တဲ့ (ကြ်န္မနဲ႕ သေဘာတူတဲ့) အစ္ကိုုၾကီးကိုု ေကာင္းေကာင္းအဖက္မလုုပ္မိရင္လည္း ရတနာက “ကိုုယ္လူသူ႕ဘက္သား” လုုပ္ျပီး ကြ်န္မကိုု စကားမေျပာေတာ့ပါဘူး။ ရတနာ စိတ္ေကာက္ရင္ လုုပ္တတ္တဲ့အက်င့္က ကြ်န္မကိုု စကားေခၚမေျပာေတာ့တာပါ။ ကြ်န္မေရွ႕က်ရင္ မ်က္ႏွာ တည္သြားျပီး၊ ဒါမွမဟုုတ္ စူပုုပ္သြားျပီး က်န္တဲ့သူေတြက်ရင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ စကားေျပာေနျပီဆိုုရင္ေတာ့၊ ေသခ်ာတယ္ ဒါ ကြ်န္မကိုု သူမၾကည္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ေကာက္တာမ်ားတဲ့ရတနာက စိတ္ေျပတာက်ေတာ့လည္း ျမန္ပါတယ္။ ကြ်န္မသူ႕ကိုု ဘယ္လိုုေခ်ာ့လည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒီတိုုင္း ပစ္ထားလိုုက္တာပဲေနမွာ။
ရတနာ့ရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေလးေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ကိုု ေယာင္လိုု႕ေတာင္ မေမ့တတ္တာရယ္၊ သတိတရ ကဒ္ေတြပိုု႕တာရယ္နဲ႕ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ မွတ္မွတ္ရရ ၀ယ္ေပးတတ္တာမ်ိဳးေတြပါ။ ဘာအဓိပၺါယ္နဲ႕ဆိုုတာေတာ့ မသိေပမယ့္ သူကြ်န္မကိုု ေပးေနက်ထဲမွာ အမ်ားဆံုုးက “ခြက္” ပါ။ ခြက္လွလွေလးေတြ႕ရင္ ေမြးေန႕မဟုုတ္ေပမယ့္ သူကြ်န္မအတြက္ တခုုတ္တရ ၀ယ္ထားတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း သူေပးတဲ့ ခရမ္းေရာင္ ခြက္ရွည္ရွည္ကေလးကိုု သေဘာက်လိုု႕ ေသာက္ေနက် မတ္ခြက္ကိုု ဗီရိုုထဲ ထည္႕သိမ္းျပီး ရတနာေပးတဲ့ခြက္နဲ႕ မွ ေကာ္ဖီေသာက္ခဲ့တာ ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါ။ ကြ်န္မ ႏိုုင္ငံျခားသြားရမယ္ဆိုုတုုန္းကလည္း သူကြ်န္မကိုု အမည္းေရာင္ခြက္ကေလးတစ္လံုုးေပးလိုုက္ပါေသးတယ္။ သူေပးတဲ့အမည္းေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ခြက္ကေလးထဲမွာ ႏြားႏိုု႕ျဖဴျဖဴထည္႕ ျပီးေသာက္ရတာကိုု ဘာရယ္မဟုုတ္ ကြ်န္မ သေဘာက်ပါတယ္။ ကြ်န္မ ခဏျပန္လာလည္တုုန္းကေတာ့ သူ ဖုုန္းထည္႕ဖိုု႕ အိတ္ကေလးတစ္လံုုး တခုုတ္တရ ၀ယ္ေပးလာပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုုက ကြ်န္မ မုုန္လာဥခ်ဥ္ရည္ နဲ႕ အမဲသားကိုု အသည္းစြဲေနေအာင္ၾကိဳက္လိုု႕ သူက သူ႕အိမ္မွာ အမဲသားခ်က္တဲ့ေန႕ဆိုုရင္ ကြ်န္မကိုု ထမင္းလာစားခိုုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလာအိပ္မယ္ဆိုုတဲ့ေန႕ေတြက်ေတာ့လည္း (ကြ်န္မက ေမၾကီးလိုု႕လိုုက္ေခၚျဖစ္သြားတဲ့) သူ႕အေမကိုု အမဲသား ခ်က္ခိုုင္းထားတတ္ပါေသးတယ္။ (သူကုုိယ္တိုုင္ေတာ့ ထမင္းခ်က္ဟင္းခ်က္ မလုုပ္တတ္ဘူးတဲ့)။ စကၤာပူမွာ သူခဏလာလည္တုုန္းကလည္း ကြ်န္မအိမ္ကိုု သူလာတိုုင္း သူ႕အစ္မခ်က္တဲ့ မုုန္လာဥခ်ဥ္ရည္ကိုု ခ်ိဳင့္ေလးနဲ႕ ထည္႕ျပီး ယူယူလာတတ္တာပါ။ အဲဒီလိုု ရတနာက ခ်စ္ဖိုု႕ေကာင္းပါတယ္။ စကၤာပူကိုု သူလာလည္တုုန္းက ကြ်န္မ အိမ္ကိုု သူလာျပီဆိုုရင္ ရႈပ္ပြေနတဲ့ ကြ်န္မ အ၀တ္ဗီရိုုကိုုဖြင့္ျပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တစ္ထည္ခ်င္းေခါက္လိုု႕ ၊ညီညီညာညာကေလးျဖစ္ေအာင္ ျပန္ထည္႕ေပးသြားတတ္ပါတယ္။ အခ်က္အျပဳတ္ဘာသာရပ္ကိုု သူမကြ်မ္းက်င္ေပမယ့္ အရွင္းအလင္းမွာေတာ့ ရတနာ့ကိုု မဟာဘြဲ႕ ေပးသင့္တယ္ဆိုုတာ သူ႕အိမ္ေရာက္ဖူးရင္ လက္ခံၾကမွာပါ။
ကြ်န္မေျပာရင္ လြန္တယ္လိုု႕ မထင္ပါနဲ႕ .... ရတနာ့လိုု သူငယ္ခ်င္း က ရွာ မွ ရွားပါ။
အဲဒီလိုု ကြ်န္မအေပၚ အရမ္းေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုု ကြ်န္မ ေပးျပီးေတာ့ မတည္ရေသးတဲ့ ကတိေတြ တပံုုတပင္ ရွိေနပါတယ္။ ကြ်န္မ သူ႕ကိုု ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ (ဘယ္ႏွႏွစ္မွန္းမသိ) ၀ယ္ေပးဖိုု႕ အေၾကြးက်န္ပါတယ္။ သူက ခြက္ကေလးေတြေပးေနၾက ျဖစ္သလိုု ကြ်န္မက နာရီေလးေတြ ေပးေနၾကမိုု႕လိုု႕ ... သူ႕ကိုု နာရီတစ္လံုုး ၀ယ္ေပးဖိုု႕ အေၾကြးလည္း ကြ်န္မ မွာ က်န္ပါေသးတယ္။ အက်ီၤ ၀ယ္ေပးမယ္လိုု႕ ေျပာထားျပီး ခုုထိ မ၀ယ္ရေသးပါဘူး။ ဖိနပ္တစ္ရံလည္း အေၾကြးက်န္ပါေသးတယ္။ (၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္ ... ေနာ္ ရတနာ
)
ေက်ာင္းတက္တုုန္းက ရည္းစားမထား၊ ခပ္ရိုုးရိုုးပဲ ေနလာတဲ့ရတနာက အခုုေတာ့ မၾကာေသးခင္ကမွ ခ်စ္သူေတြ႕ ခဲ့ပါတယ္တဲ့။
တိုုက္ဆိုုင္တာ တစ္ခုုကေတာ့ အဲဒီ့ သူရည္းစားက .. ကြ်န္မနဲ႕ က....
တစ္ႏွစ္တည္း၊ တစ္လတည္း၊တစ္ရက္တည္းမွာ ေမြးတဲ့သူ ၂ ေယာက္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
(ကြ်န္မ website ေလးကိုု မၾကာမၾကာ၀င္ၾကည္႕ျပီး အားေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရတနာ သူ႕ အေၾကာင္းကိုု အခုုလိုုေရးထားတာေတြ႕ရင္ ေပ်ာ္မွာပါ)
Comments (6)
ဟင္ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္တိုက္ဆိုင္တာပဲေနာ္
အံ့ၾသစရာပဲ ...
But who knows? Maybe you guys are secretly in love with each other. :P
@kyalzinlay - ဟုုတ္ပါ့။ ေတာ္ေတာ္တိုုက္ဆိုုင္တယ္။
well .... I'm not secretly in love with anyone =P but you know ရည္းစားဦးဆိုုတာေတာ့ ေျမးဦးရတဲ့ထိ မေမ့ဘူး မွတ္လား။
ဟားဟားဟား
soe myat ! ngar nin ko sate kyauk khae tar tawe a twet tg pan par tal .. p tot amhat ma htin ngar lote lite tat a pyu a mu tawe ka nin ko sate a nhauk a shat phay say mi tar ngar sate ma kg woo :(
bar pal phit phit I luv u xo much !
hmm .. what are you saying?
I was talking about you and Yadanar, secretly in love with each other. :P
@kyalzinlay - Oops! I did it again!
LOL