Pulse

Weblog

  • Forgiving People


    ခြင့္လႊတ္ျခင္း အႏုုပညာ

    ကြ်န္မၾကီးလာေတာ့ “ေမေမ”အပါအ၀င္ ဘာသာေရးကိုု ယံုုၾကည္ကိုုင္းရိႈင္းၾကတဲ့ လူၾကီးေတြက ေျပာၾကတယ္။ လူေတြကိုု ခြင့္လႊတ္တတ္တာ အရမ္းေကာင္းတယ္တဲ့။  ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုုတာ ျမင့္ျမတ္တယ္တဲ့။ သူေတာ္ေကာင္းေတြမွ လုုပ္ႏိုုင္တဲ့အရာတဲ့။

    ဒါေပမယ့္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းမွာ အဲဒါေတြထက္ကိုု အေျခခံက်တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုုရွိေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုုေတာ့ လူေတြကိုု ခြင့္မလႊတ္ႏိုုင္ျခင္းက ကိုုယ့္ဘ၀ကိုုယ္ပဲ ပ်က္စီးေစတယ္။

    ဘယ္လိုုလဲဆိုုတာ ကြ်န္မေျပာျပရမလား။


    ဆိုုၾကပါစိုု႕႕ ။  ရွင္က ကြ်န္မရဲ႕ 
    •  အထက္အရာရွိ ..... ။ ကြ်န္မကိုု အလုုပ္ျဖဳတ္ပစ္လိုုက္တယ္။  (ဒါမွမဟုုတ္)
    • ကြ်န္မ ခ်စ္သူ ....။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းမနဲ႕   လိုုက္ေျပးသြားတယ္။
    အဲဒါေၾကာင့္မိုု႕    “ ရွင့္ကိုု ကြ်န္မ ဒီတစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ႏိုုင္ဘူး! ”လိုု႕ ေျပာတဲ့အခါ
    တကယ္ ခံစားေနရတာက ဘယ္သူလဲ။ ရွင္မဟုုတ္ဘူးေနာ္။

    ကြ်န္မပဲ  ကမး္ျပင္ေပၚမွာ လူးလိမ့္ရမေလာက္၊  အူႏုုကြ်ဲခတ္ ခံစားေနရမယ္။ ညညေတြဆိုု အိပ္ေရးေတြပ်က္ရမယ္။

    ဒါေပမယ့္ ရွင္ကေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြမွာ ေပ်ာ္လိုု႕ ပါးလိုု႕  ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။

    ကိုုယ္က  ခြင့္မလႊတ္ဘူးဆိုရင္  သူတိုု႕ေတြ ခံစားရတယ္ဆိုုတဲ့အေတြးကိုု ဘယ္သူကမ်ား စေတြးမိပါလိမ့္။ အဲဒီ့လိုုေတြးမိတဲ့သူက ရူးေနလိုု႕ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။

    “ေဒါသနဲ႕ စိတ္မေက်နပ္မေတြဟာ လူခႏၶာကိုုယ္ရဲ႕ ခုုခံအားကိုု ထိခိုုက္ေစျပီး ႏွလံုုးေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႕  ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ျဖစ္ပြားႏိုုင္မႈရာခိုုင္ႏႈန္းကိုု ၂ ဆတိုုးတယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း”ကိုု ကယ္လီဖိုုးနီယားျပည္နယ္၊ ျပည္သူ႕က်န္းမာေရးဌာနက မၾကာေသးခင္ကျပဳလုုပ္တဲ့ သုုေတသန စစ္တမ္းက  အတည္ျပဳထားပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႕ ရင္ထဲက ခါးသီးမႈေတြဟာ ကြ်န္မတိုု႕ကိုု မက်န္းမမာ ျဖစ္ေစပါတယ္။

    လူတစ္ေယာက္ကိုု ခြင့္လႊတ္တာဟာ သူရဲ႕ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္အရပ္ရပ္ကိုု သေဘာတူလိုုက္တာမဟုုတ္ပါဘူး။

    ရွင့္ဘ၀အတြက္ ရွင့္ဟာရွင္ ေအးေအးလူလူ ေရွ႕ဆက္လိုုက္ျခင္းပါပဲ။

    ဘယ္လိုုလဲ ... ခြင့္လႊတ္ၾကည္႕ ၾကမယ္မဟုုတ္လား။


    Andrew Matthews ေရးသားေသာ Happiness Now စာအုုပ္မွ စာမ်က္ႏွာ ၇၉  "forgiving people"  ကိုု ကိုုယ့္စိတ္ကူးနဲ႕  ကိုုယ္ ဘာသာျပန္ေရးဖြဲ႕ပါတယ္။
    Image Source:  Andrew Matthews: Happiness Now Page 78

    ကြ်န္မဘ၀ထဲက ခြင့္မလႊတ္တတ္တဲ့၊ ခြင့္မလႊတ္ႏိုုင္ၾကတဲ့သူမ်ားအတြက္ အထူးရည္ရြယ္ျပီးေရးဖြဲ႕ပါတယ္။ သူတိုု႕ဘ၀ ဒီ့ထက္မက သာယာေစဖိုု႕  ဆုုမြန္ေကာင္းနဲ႕  ဒီစာေလးကိုု လက္ေဆာင္ပါးလိုုက္ပါတယ္။
    --
    ေရႊစူး
     26.Jul.2010

  • a dream, or should I call it a nightmare?


    I don't normally pay any attention to my dreams, I even tend to forget them once I wake up. For me, there were too much dreams to remember as there had not been a night in my life in which I did not dream but slept soundly. My subconscious mind seems to be working all night. Sometimes, I had repeated dreams. Some dreams of mine had foretold the future – I dreamt about my dad getting promoted in January 2007 and by April 2007 he was nominated as the head of the department. Apart from the dreams as such, I didn't take any of them serious.

    But I had a weird dream last night.

    I was on a motorbike. My mom was behind me. (It's weird because my mother hardly agrees to let me drive or ride in the same car I drive. She has such confidence in me, or my driving). In my dream, she was happily riding the motorbike I was driving. We were about to cross a river – a river which was flowing tremendously. At the another bank of the river, I saw  cars came up from underwater one after another. They were crossing the river not via bridge by from the bottom of the river! The cars seem to be waterproof or something. But of course I could not do that as the vehicle I was driving was a motorbike, not a car. I was afraid of getting drowned in the river. I decided to use the bridge instead. That bridge was merely a bridge with water overflowing the scanty wooden floor of the bridge. I was afraid as I was driving along the bridge. You know the gap between some of the timber bars is as big is the my motorbike's tire. I don't know how I made it there. But I made it to the other side of the river.

    I wondered what my dream means.

    I searched the meanings of river and bridge in dreams dictionary from www.dreammoods.com and found this!

    Bridge

    To dream that you are crossing a bridge, signifies an important decision or a critical junction in your life. This decision will prove to be a positive change filled with prosperity and wealth in the horizon. Bridges represent a transitional period in your life where you will be moving on to a new stage. If the bridge is over water, then it suggests that your transition will be an emotional one. If you fall off the bridge and into the water, then the dream indicates that you are letting your emotions hold you back and prevent you from moving forward.  Alternatively, the bridge may indicate that you are trying to "bridge" or connect two things together.  To dream of a run-down bridge, indicates that you should not contemplate any major changes in your life at this time. To see a bridge collapse in your dream, implies that you have let an important opportunity pass you by.

    River

    To see a raging river in your dream, signifies that your life is feeling out of control. You are feeling emotionally unsettled. Alternatively, a river means you are ready to confront life's challenges and life's twists and turns.

    ---
    What do you think? Do you believe in dreams?

  • The Twilight Saga and Me

     

    I know it might be a bit too late to talk about the story, but who cares. I'm the one who would laugh at a joke or a comedy scene in a movie only after the crowd stopped laughing. Yup, I'm slow. =D So, here we go.



    I was introduced to twilight almost a year and half ago. My friend sent me a whole series of twilight books -- electronically. ;) I did not even finish the first book "Twilight" then. But one Friday evening, I happened to watch both "Twilight" and "New Moon" movies in a row which enthused me to read the books from the beginning. So I tried to dig out the electronic copies of Twilight Series in my mailbox, which were once sent to me.  I started reading Twilight from the beginning again, followed by New Moon. Reading  e-books never give you as much satisfaction as the real books do. One day, I pampered myself and bought a box which contained 4 books of Twilight Saga Series. I bought them from Kinokuniya bookstore during my lunch break and put it on my desk. When my boss saw the books, he said to me "You should have told me, I could have stolen from my daughters' bookshelves." I laughed at his idea and thanked him for his thoughtfulness, well maybe, slightly tinted with a bit of sarcasm. =P

    There I started reading from Twilight again. I did not skip a page even though I've read the e-book and watched the movie. I re-read every single line of every single page. Yet, I still got carried away by the story. I read while I was eating, I read when I was on the bus, and when my boyfriend was beside me to steer the direction to where we were heading to, believe me, I read while I was walking too. And I finished the book one, Twilight.

    I'm absolutely and utterly disgusted by Robert Pattison and Kristen Stewart playing "Edward" and "Bella" roles. (Although I slightly liked Robert Pattison after watching Twilight, when I had read the story again I thought Robert needed an awful lot of room for improvement to be able to play Edward role). If look is not something one can improve, then they should have chosen another "beautiful" actor because according to the book Edward is very beautiful – yes, inhumanly beautiful.  Coming to Kristen Stewart, I was very much irritated by the way she blinked in the movie -- it's TOO much.
      
     

    Right after "Twilight", I moved on to "New Moon" which had the same effect on me -- getting me carried away, losing sleep hours, giving me burning eyes in the mornings and not being able to do any laundry or any chores, and I would not even talk to my mother who always came online at night to voice-chat with me reasoning that I was reading a book which, of course, she completely understood. I think I like Twilight more than New Moon – maybe I don't want to read Bella being sad or something. Jacob played a major role in this book. I like "Jacob" being performed by "Tylor Lautner."



    I rushed to "Eclipse" as soon as I was done with "New Moon" as the movie was going to be on theatres shortly. Despite the fact I was having final exams for my first trimester, I studied "Eclipse" instead of "Marketing" and "Accounting." I loved the twists in the story and was very much delighted when the vampires and werewolves formed a temporary ally with each other. I didn't much like Bella when she was irrationally concerned about both Jacob and Edward protecting her. Considering the fact that both of them were stronger and even supernatural than she was, I thought she overreacted somehow. When the movie was released, I booked the tickets on the very first day and went together with my flatmates. I think Kristen Stewart is a lot better in Eclipse than she was in the previous two.

    After Eclipse, I dared not touch "Breaking Dawn" until I finished my exams. I should not be flunking because of the books especially when I can read them any time as they're of my own, my conscious mind constantly reminded me. I had to study -- well, to make it til passing marks you know. I just couldn't wait!



    Right after I came back from my last paper exam, I picked up the book , tucked myself in the bed and started reading it blissfully. "Breaking Dawn" was worth even saving my blinks while reading it. It was simply awesome! I liked it to the max and I'm reading it again even now. I liked the author's imagination about "Isle Esme" where they went for their honeymoon – I just wished I could do the same ,except of course, not with a vampire, but with my other half. I also liked the way the werewolves communicated each other – I thought it was VERY cool.  I liked it when Jacob ditched his pack for the sake of protecting Bella and when Seth followed him. Most of all, when Jacob imprinted on Renesmee – I never expected, AT ALL! Who would? I liked the way the author had described 'human blood' being mouth-watering for vampires which did not disgust me but made me mouth-watered instead. Weird. I was facinated by walk-in wardrobe Alex had arranged for Bella. I wish I had one too! =D  I wonder how the movie would turn out, looking so much forward to it!

    I'm going right back to reading "Breaking Dawn" right after I've posted this one.

    Ta!

  • Are you determined enough to do what you intended to do?

    I've been having the intentions
    1. to lose weight – even though I'm not overweight, I want my sleek body which could fit into skinny jeans.
    2. to use more of public transport and less of taxi
    3. to have Heavy healthy breakfast but skip dinner (but I've been doing the other way round – No breakfast, but heavy dinner)
    4. to wake up early enough to be able to do No. 2, and 3.
    5. to go to bed early but I'm more of a night person than morning person

    If you looked at it carefully, you would see some, if not all, of the above intentions are co-related with each other – none of which ever happened – well not as frequently as I desired, but only once in a while. The moment I thought I would go to bed early, I end up reading a very good book which dragged me until 2 am. Oh!  to save up money. How will I ever save up when I'm spending too much on taxi fares?

    You think motivations would work? I have been looking at those skinny models in sexy outfits with no tummy fats, yet I comfort myself "Maybe I don't need to be that skinny."
    Above of all, I have my excuses justified like "I don't wanna be late for work, so I must take taxi."  or "Aww come on, this one time would not affect much."
    "Anyway, it's Saturday, I shouldn't be up that early" and ended up waking up at 3 pm??

    I know, all I need is just a strong determination.
    But where do I find that?

  • ျဖစ္သမွ်

    ရုုတ္တရက္ၾကီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေမးလာတဲ့ ဖုုန္းေတြကိုု ေျဖရ၊ အီးေမးလ္ေတြျပန္ရနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အလုုပ္ရႈပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အခုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အသံုုးမက်တဲ့ေကာင္ ျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ မေန႕ညက  ခ်ိန္းေတြ႕တဲ့ ေကာင္မေလး အမန္ဒါ့ကိုု တစ္ေယာက္တည္း ထားျပီး ေျခရာေဖ်ာက္ပစ္ခဲ့ရတဲ့ ျပစ္မႈနဲ႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက ခင္ဗ်ားတိုု႕ အားလံုုးထင္ထားၾကသလိုု မဟုုတ္ဘူးဗ်။ ေမးလာတဲ့ တယ္လီဖုုန္းတိုုင္းကိုုေျဖမယ့္အစား ကြ်န္ေတာ္ ဒီစာေလးေရးျပီးေတာ့ပဲ တင္လိုုက္ပါရေစဗ်ိဳ႕   ... ။ ဒီစာကေလးက အဲဒီ့ ညေနကဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုုတာနဲ႕  အမန္ဒါ့ကိုု ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္လိုု႕  ထားပစ္ခဲ့ရသလဲဆိုုတာကိုု ခင္ဗ်ားတိုု႕ကိုု ရွင္းျပပါလိမ့္မယ္။

    ပထမဆံုုးေျပာခ်င္တာက အမန္ဒါဆိုုတဲ့ ေကာင္မေလးက မိေကာင္းဖခင္သားသမီး မိန္းမေကာင္းကေလးပါ။ အင္မတန္မွကိုု ေခ်ာတဲ့ေကာင္မေလး။ ေခတ္မီမီ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ထားေပမယ့္ သူ႕အမူအယာေလးေတြက သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး။  ျပီးေတာ့ သူ႕ဘက္က မွားတာ တစ္ခုုမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒုုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကိုု စြဲစြဲလန္းလန္းပိုုးပန္းခဲ့တာ အခုုဆိုုရင္ ၅ လေလာက္ရွိျပီဆိုုတာ ခင္ဗ်ားတိုု႕ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ ေကာင္းေကာင္းသိၾကမွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ့ေလာက္ ၾကိဳက္တဲ့ေကာင္မေလးကိုု bar မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားပစ္ခဲ့စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးဆိုုတာ ခင္ဗ်ားတိုု႕    ယံုုၾကည္ၾကလိမ့္မယ္လိုု႕   ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

    အခုုလိုု ပဏာမေတြ ခံျပီးေတာ့ ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုုတာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပပါရေစေတာ့။

    အဲဒီ့ေန႕က ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကိုု ၆ နာရီေလာက္ သြားၾကိဳခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ စားေသာက္ဆိုုင္တစ္ခုုမွာ ညစားအတူတူသြားစားၾကတယ္။ 5-star hotel တစ္ခုုရဲ႕  စားေသာက္ဆိုုင္ အဆင့္အတန္းက ဘယ္ည့ံလိမ့္မလဲဗ်ာ။ ဖြင့္ထားတဲ့ တီးလံုုး၊ သံစဥ္ေလးေတြကလည္း နား၀င္ပီယံ ခ်ိဳပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  ၂ ေယာက္လည္း စကားေကာင္းေကာင္းေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူ႕အေၾကာင္း ကိုုယ့္အေၾကာင္းေပါ့။  ကြ်န္ေတာ္ဆိုုတဲ့ အေကာင္ဟာ အမန္႕  ဒါ့ ေရွ႕မွာ  သြားၾကီးတျဖီးျဖီးလုုပ္လိုု႕ မေကာင္းလိုု႕သာ။  စိတ္ထဲကေတာ့ ဂြမ္းကိုု ဆီထိ တာထက္ ပိုုျပီး ၾကည္ႏူးေနခဲ့တာ။

    ဒီ့ထက္ပိုုေကာင္းတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုုဆိုုတာ ရွိမွာမဟုုတ္ဘူး။

    ကြ်န္ေတာ့္ ဗိုုက္ထဲက ရစ္ရစ္ျပီးနာေနတဲ့ ခြ်င္းခ်က္က လြဲလိုု႕ေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတိုု႕ အားလံုုးလိုုလိုု သိထားၾကတဲ့အတိုုင္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဗိုုက္မေကာင္းတဲ့ ေရာဂါရွိတယ္။ Irritable Bowel Syndrome,  IBS လိုု႕  အတိုုေကာက္ေခၚၾကတဲ့ အူမၾကီး အေၾကာဆြဲတဲ့ေရာဂါ၊ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ဟိုုဟာ မႏိုုင္တဲ့ေရာဂါေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ့ေရာဂါေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တစ္ညေနလံုုး ဗိုုက္ထဲက ထိုုးထိုုးတက္လာတဲ့ ေလေတြကိုု၊ ပါးစပ္က ေလမတက္ေအာင္ သတိထားရ၊ တစ္ခါ ေအာက္ကေနထိုုးထြက္ခ်င္တဲ့ ေလေတြကိုု ကိုုယ္ကိုု အတင္းရႈံ႕   ျပီးေအာင့္ထားရနဲ႕   ညစာျပီးသြားတဲ့အထိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ေအာင့္ထားႏိုုင္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္းကန္ေတြလာသိမ္းျပီးသြားေတာ့ အခ်ိဳပြဲ စားရင္း စကားေျပာေနတုုန္း  ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာင္းဆိုုးသလိုုလိုုနဲ႕   ေလလည္လိုုက္တာ အသံက မသိသာလိုုက္ေပမယ့္ .. ေဘာင္းဘီထဲမယ္ ဟ၀ွာထြက္သြားပါေရာလားဟရိုု႕။  

    အဲဒါနဲ႕  ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနရာကထ၊ အမန္ဒါ့ကိုု ခြင့္ပန္ျပီးသကာလ အနားရွိ လူၾကီးမင္းသန္႕စင္ခန္းသိုု႕  ၀င္ခဲ့ပါေလေရာလားခင္ဗ်ာ။ အမန္ဒါေလးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုုတာ မရိပ္မိပဲ ကြ်န္ေတာ္ ထားခဲ့တဲ့စားပြဲမွာ အခ်ိဳပြဲကိုု ဆက္လက္စားရင္း က်န္ခဲ့တယ္။ အိမ္သာထဲေရာက္လိုု႕   ၾကည္႕လိုုက္ေတာ့ နည္းနည္းေလးလိုု႕  ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တဲ့ ဟ၀ွာက ကြ်န္ေတာ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီတစ္ခုုလံုုး ရစရာမရွိေအာင္ ေပက်ံသြားျပီး၊ အျပင္က ေဘာင္းဘီရွည္ကိုုေတာင္ နည္းနည္း စြန္းသြားေသးတယ္။ ေပသြားတဲ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကိုု လႊင့္ပစ္လိုုက္ရတာ ၀န္မေလးေပမယ့္၊ တကယ့္ျပႆနာက ေဘာင္းဘီရွည္မွာ ေသးေသးေလး စြန္းေနခဲ့တာပဲ။ တစ္ရွဴးေတြကိုု ေရေတြဆြတ္ျပီး ရလုုိရျငား နင္းကန္ သုုတ္ေသာ္ျငားလည္း  သက္သာမသြားပဲ ပိုုလိုု႕သာ ဆိုုးဆိုုးလာေတာ့တာပဲ။

    ဘာလုုပ္ရမွန္း မသိတဲ့အတူတူ ကြ်န္ေတာ္ ေဘာင္းဘီကိုု ျပန္၀တ္လိုုက္တယ္။ စဥ္းစားမိတာက  တကယ္လိုု႕   အမန္ဒါ့ဆီကေန လံုုေလာက္တဲ့ အကြာအေ၀းတစ္ခုုကိုုသာ သတိရွိရွိနဲ႕   တစ္ညေနလံုုး ထိန္းသိမ္းထားႏိုုင္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ ဒီလိုု လွပတဲ့ ညေနခင္းေလးကိုု ဖ်က္ပစ္စရာမလိုုပဲ ဆက္စခန္းသြားလိုု႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲသလို ဘာလိုု႕ ေတြးမိခဲ့မွန္းစဥ္းစားလိုု႕ေတာင္ မရပါဘူးဗ်ာ။ ၀ိုုင္ကေလးနည္းနည္း၀င္သြားျပီး ရီေ၀ယစ္ေထြေနခဲ့လိုု႕ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အခုုလိုု ေကာင္မေလး လွလွေလးနဲ႕    ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ ေတြ႕ဆံုုမႈတစ္ခုုကိုု  ျဗဳန္းကနဲၾကီးေတာ့ ဘယ္သူက ဖ်က္ပစ္ခ်င္ပါ့မလဲ။ ခင္ဗ်ားတိုု႕ပဲ စဥ္းစားၾကည္႕။  အဲဒါနဲ႕    ညစာကိုု ပိုုက္ဆံရွင္းျပီး ေကာင္မေလးနဲ႕ အတူတူ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။  ဟုုတ္ပါတယ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ။

    ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတုုန္း ကြ်န္ေတာ္ သတိတစ္ခုုရတယ္။  အဲဒီနားမွာ Gap စတိုုးဆိုုင္တစ္ခုုရွိတယ္။ တကယ္လိုု႕မ်ား ကြ်န္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့ ကာကီေဘာင္းဘီ ဆင္တူ ေနာက္တစ္ထည္၀ယ္ျပီးေတာ့ အမန္ဒါ မရိပ္မိခင္မွာ လဲလိုုက္ႏိုုင္မယ္ဆိုုရင္ ဒီျပႆနာကိုု အျပီးအပိုုင္ရွင္းျပီးသားလည္းျဖစ္မယ္၊ အမန္ဒါနဲ႕   စိတ္ေျဖာင့္လက္ေျဖာင့္လည္း စကားေတြဆက္ေျပာ ညေနခင္းကိုု ဆက္လက္ ခံစားသြားလိုု႕ရတယ္။ အဲဒါနဲ႕  ကြ်န္ေတာ္ အမန္ဒါ့ကိုု Gap က ဆြယ္တာ တစ္ထည္ ၀င္ျပီး၀ယ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သူက စိတ္ပါလက္ပါပဲ ဆိုုေတာ့၊  ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  အဲဒီ့ဆိုုင္ကိုု ဦးတည္ခဲ့ၾကတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းပဲေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘာင္းဘီက အနံ႕ တေထာင္းေထာင္းနဲ႕  ဘယ္ေလာက္စိတ္ပ်က္စရာ၊ ရြံစရာေကာင္းေနလဲဆိုုတာ ကြ်န္ေတာ္ပဲသိတယ္။ ခင္ဗ်ားတိုု႕  ႏွာေခါင္းေတြမ်ား ရႈံ႕ ထားၾကျပီလား။

    ဆိုုင္၀ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕  လမ္းခြဲလိုုက္ၾကတယ္ .... သူက မိန္းကေလးအ၀တ္အစားေတြ ေရာင္းတဲ့ဘက္ကိုု၊ ကြ်န္ေတာ္က ေယာက္်ားေလး အ၀တ္အစားေတြဘက္ကိုုေပါ့။ ဆြယ္တာ၀ယ္မွာလိုု႕  ေျပာထားခဲ့လိုု႕  ေတြ႕တဲ့ ဆြယ္တာ တစ္ခုုေကာက္ယူ၊ ျပီးေတာ့ ၀တ္ထားတဲ့ ကာကီေဘာင္းဘီနဲ႕ ဆင္တူ လိုုက္ရွာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ခါးဆိုုက္ဇ္နဲ႕  တစ္ထည္ကိုု ျမန္ျမန္ယူျပီး  အမန္႕ဒါကိုု ကြ်န္ေတာ္ ေငြရွင္းျပီး ထြက္ေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း သြားေျပာခဲ့ေသးတယ္။ ေငြရွင္းေကာင္တာေရာက္ေတာ့ “အဲဒီ့ ဆြယ္တာကိုု မယူဘူးေနာ္ ... ေဘာင္းဘီပဲယူမွာ။ ေဘာင္းဘီဖိုုးပဲရွင္းမယ္” ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းကိုု အဲဒီ့ေကာင္တာက ေကာင္မေလးကိုု ေျပာရေသးတယ္။  ခပ္ျမန္ျမန္ ေငြရွင္းျပီးေတာ့၊ ေကာင္တာေပၚက ေဘာင္းဘီထည္႕ထားတဲ့ အိတ္ကိုု လက္မွာဆြဲျပီး သြက္သြက္ပဲ အမန္ဒါနဲ႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ စိတ္ခ်ရေလာက္တဲ့ အကြာအေ၀းေလာက္ေတာ့ လွမ္းတုုန္းပဲ။

    ကြ်န္ေတာ္ ၀ယ္လာတဲ့ ေဘာင္းဘီအသစ္ကိုု လဲဖိုု႕အတြက္ ေနရာတစ္ခုု ျမန္ျမန္ေတြ႕မွာျဖစ္မယ္။ အနံ႕ က တစ္ခ်က္ထက္တစ္ခ်က္ ပိုုျပီး ျပင္းထန္လာသလိုုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ မခံႏိုုင္ေတာ့ဘူး။  ျပီးေတာ့ အမန္ဒါ မရိပ္မိေအာင္လိုု႕  လွမ္းႏိုုင္သမွ်လွမ္းေအာင္ ခပ္ခြာခြာေလွ်ာက္ရင္း .. ကြာလွ ၁၀ ေပေလာက္ေပါ့။ အေျခအေနေတြ မခက္ခဲခင္ ကြ်န္ေတာ္ အ၀တ္လဲရမွကုုိျဖစ္မယ္။  တစ္ဖက္ကလည္း အခုုလိုု ညေနခင္းေလးကိုု မျပီးခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ အမန္ဒါ့ကိုု ဘယ္မ်ားသြားခ်င္ေသးလဲ၊ ဘာမ်ားလုုပ္ခ်င္ေသးလဲလိုု႕ ေမးလိုုက္ေတာ့ သူက ဒီလမ္းရဲ႕ အဆံုုးမွာ bar တစ္ခုုရွိတယ္၊ အဲဒီမွာ ဆက္ျပီး ထိုုင္ၾကရေအာင္ပါဆိုုလိုု႕  ကြ်န္ေတာ္လည္း ၀မ္းသာအားရ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ဟုုတ္ကဲ့ ... ခပ္ခြာခြာကပဲ။

     လမ္းအဆုံးမွာ bar ကိုုု ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ အေပၚထပ္ကိုု တက္ခဲ့ၾကျပီး စားပြဲတစ္ခုုမွာ ေနရာယူလိုုက္ၾကတယ္။ မထိုုင္ရေသးခင္ပဲ ကြ်န္ေတာ္က သန္႕စင္ခန္းကိုု ခဏသြားမယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပီး ထြက္လာခဲ့လိုုက္ေတာ့တယ္။ အိမ္သာေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ျပီးမွ တစ္ေယာက္၀င္ရတဲ့ အိမ္သာမိုု႕လိုု႕   ကြ်န္ေတာ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဘာင္းဘီလဲရေတာ့မယ္ဆိုုျပီး  စိတ္ကိုု ဒုုန္းဒုုန္းခ် သက္မကိုု ခုုမွပဲ ခ်ႏိုုင္ေတာ့တယ္။ အိမ္သာထဲအျမန္၀င္ျပီး တံခါးပိတ္၊ ျပီးေတာ့ မသတီစရာေကာင္းလွစြာေသာ ေဘာင္းဘီကိုု ျမန္ျမန္ခြ်တ္၊ လက္စလက္န ေဖ်ာက္နဲ႕ အေနနဲ႕  ပဲ ေဘးနားက ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကေန ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲကိုု ပစ္ထည္႕ လိုုက္တယ္။ သြားေရာ့လဟယ္ပဲ။ ျပီးေတာ့ ညစ္ေပေနတဲ့ ခႏၶာကိုုယ္ အစိတ္အပိုုင္းကိုုပါ သန္႕ရွင္းေရး ေသေသခ်ာခ်ာလုုပ္ျပီး၊ ေဘာင္းဘီအသစ္ကိုု ၀တ္မလိုု႕  အိမ္သာေၾကြခြက္မွာ က်က်နန ထိုုင္လိုုက္ပါတယ္။ ေစာေစာနက Gap က ၀ယ္လာတဲ့ အထုုတ္ကိုု အယူ၊ ပလတ္စတစ္အိပ္ကိုု ဖြင့္ျပီး အထဲကဟာကိုု ဆြဲထုုတ္လိုုက္ေတာ့ .... လားလား  ... ထြက္လာတာက ဆြယ္တာၾကီးပါလားဗ်ာ

    ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕  ကြ်န္ေတာ္လဲ လက္ထဲရွိတဲ့ဆြယ္တာရဲ႕ လက္ထည္႕ တဲ့ အေပါက္ထဲကိုု ေျခေထာက္ထည္႕ျပီး ျဖစ္သလိုု ၾကံဖန္ ကာကြယ္လိုုက္ရတာပဲ။ အိမ္သာထဲကကုုပ္ေခ်ာင္းကုုပ္ေခ်ာင္းထြက္၊ လမ္းမေပၚကိုု ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ေရာက္ေအာင္ထြက္ျပီး ေတြ႕ ရာအငွားကားေပၚ အေျပးတက္၊ အိမ္ကိုု ဒလမန္းၾကမ္း တမ္းျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ  အမန္ဒါ့ဖုုန္းကိုုေခၚေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီ .....  သူဖုုန္းကိုု မကိုုင္ေတာ့ပါဘူး။

    အခုု ဒီစာကိုု ဖတ္ေနၾကတဲ့ ခင္ဗ်ားတိုု႕ကိုု ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေယာက္်ားမဆန္ပဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ထဲကိုု bar မွာထိုုင္ခိုုင္းျပီး ပစ္သြားခဲ့တာမဟုုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုု စိတ္ကူးမ်ိဳးလည္း နည္းနည္းမွမရွိရိုုး အမွန္ဆိုုတာကိုု ယံုုေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားတိုု႕ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား အမန္ဒါနဲ႕  ေတြ႕ျဖစ္တယ္၊  လူခ်င္းမဟုုတ္ေတာင္ ဖုုန္းနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာခ်င္ၾကတယ္ဆိုုရင္ ... ကြ်န္ေတာ့္ အေၾကာင္းေလးကိုု အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပည္႕ျပည္႕  စံုုစံုု ရွင္းျပေပးပါလားခင္ဗ်ာ ... တဆိတ္ တဆိတ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေခၚသမွ်ဖုုန္းကိုု သူမကိုုင္ေတာ့လိုု႕ပါ။ 



    ေရႊစူး
    29.6.2010
    (02:43 AM)

    ===
    အင္တာနက္တြင္ မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႕ လိုုက္ရေသာ အမည္မသိ Facebook User တစ္ဦး၏ ကိုုယ္တိုုင္ေရး စာစုုကိုု အားလံုုးနီးပါး ဘာသာျပန္ျပီး ေရႊစူးမွ စိတ္ကူးျဖည္႕စြက္ တင္ျပသည္။
    Acknowledgment: Irritable Bowel Syndrome အား ျမန္မာမႈ မျပဳတတ္သျဖင့္ ဆရာအတၱေက်ာ္မွ အဓိပၺါယ္ဆီေလ်ာ္စြာ ေက်းဇူးျပဳပါသည္။
    Source



  • TGIT ..... TGTIH

    TGIT = Thank God It's Thursday  ... . (coz Friday is Public Holiday)

    TGTIH - Thank God Tomorrow Is Holiday.

    .........

    We only have 4 working days this week for Friday is Vesak Day and yes, Saturday and Sunday .... WOoHooO! 

    - Do  I have anything to finish before I go off for this weekends?

    No.
    Which is, obviously, why I'm blogging here. Haha! And that without anything to talk about. What do I talk here?

    Oh ... Yes of course, I have something to talk about. I left my mobile at home this morning. This doesn't happen very often and therefore I feel very empty without my hand phone. According to my boyfriend, I look at my mobile once every 15 seconds (Facebook and Gtalk mostly, and sometimes directions, map, etc.) If he's right, I must have forgotten it within 15-second long interval. LOL. That's quite true because I immediately remembered it once came out from the lift (I usually check my phone once I'm on street, that's where I remembered I had left it at home). But, I didn't want to be late to office(well not that I'm a role model type of employee just because my boss is in-town for this Thursday) I decided not to take it back. After all, there's only one person who's going to call me and that is my boyfriend. Once I reached home I SMS-ed him from internet to his mobile and told him that I won't be reachable from my mobile.

    I told my boss that I had left my phone at home and he asked me this question:

    " So, how're you feeling without your phone?"

    I paused for an answer; but I said "Very uncomfortable" which is a completely honest answer.

    "Isn't that strange that we had lived our lives without mobile phone for quite some year peacefully and now we can't live without it? I even feel bad to put my mobile in the locker while I was playing Touch Rugby where I'm not supposed to bring it anyway"

    He is right.
    I just started carrying a mobile phone when I was 18 and that mobile phone was just a phone ... not everything yet. Until recently, the phone I was carrying was way so simple and I used it only as a mobile phone. But now, a mobile phone means everything to me – a calendar, an organizer, an entertainment tool, a social network, a communication device in MANY different ways (phone, chat, facebook, emails, etc) or sometimes my mobile phone means the weather forecast and the navigator. Isn't that wonderful?

    On the other hand, we are becoming less independent than our ancestors who had never seen a mobile phone in their lives. So what? they still had lived their lives happily – as happily as we are living now, no less. They wrote letters to each other – the real letters on PAPER, not electronically sent letters,  they made more effort than we do now. When they wanted to drop by a friend's place, they did go to their house or meet up somewhere to sit down, talked about each other and did some catch-up (not ketchup :P), they didn't just drop by at the facebook wall to say "Hello, what's up....  let's catch up". They did catch up in person. Or they really made effort to dial the numbers and spoke to each other and people also received calls from their friends happily, very heartily. Not like these days youngsters who would reply by SMS "Why did you call?", not even with the courtesy of returning the call. I want to say people's hearts were warmer by then.

    Having said that, do you know how much a letter (a real hand-written letter from a close one) can make you feel so good, and so much better than an email? Be it from parents or friends, you hardly receive a hand-written letter these days – with their own hand writing on it because you have your parents in your Instant Messenger , or even on Facebook. I still keep the occasional letters from my mother and last time she wrote to me was like 2 years ago. Today, she's on my Gtalk and chat with me every other night. She's on Facebook to keep up with my recent events, my photos and even occasionally made comments on them.

    Well, I think this blog post is a bit messed up ... because I started with thanking god for tomorrow being a holiday, followed by having my mobile phone left at home, and ended with people no longer catching up in person nor writing emails. But this is the thought for today.

    Should I write a letter to Mom now and send by post so that she'd be delighted when she receives it?
    Umm... I think it's time-consuming.
    Oh Look! There she comes online.

    (Chat)  " Hi , Mom"

  • သင္ေပးခဲ့ပါ

    “ ဟုုတ္ကဲ့။ အခုုလိုု ေစတနာနဲ႕   ေျပာတဲ့အတြက္ စႏၵာလည္း အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သြားလိုုက္ပါဦးမယ္။ ”

    “ ........    ”


    သူ ရည္းစားစကားေျပာဖိုု႕ ဒီလိုုခ်ိန္းသည္ဆိုုတာလည္း ကြ်န္မသိပါသည္။ သိသိရက္နဲ႕ သြားခဲ့ေသာ႕   ကြ်န္မကလည္း သူ႕ကိုု  တိတ္တခိုုးျငိတြယ္ေနခဲ့လိုု႕  ျဖစ္သည္။ အျမဲတေစ လူၾကီးလူေကာင္းပံုုစံႏွင့္ အသက္ ၂၃ ႏွစ္ႏွင့္မွ် မလိုုက္ စတိုုင္ေဘာင္းဘီအမည္းႏွင့္ ရွဴးဖိနပ္အမည္းကိုုသာ အခါမလပ္ (အခုုလိုု ပူလိုု႕ လူေတြေသေနၾကတဲ့ရာသီဥတုုၾကီးမွာေတာင္)  ၀တ္ဆင္တတ္ေသာ၊ စကားေျပာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ဟုုသာ အျမဲနာမ္စားသံုုးတတ္ေသာသူတစ္ဦးက ကြ်န္မကိုု အခုုလိုု ခ်စ္စကားဆိုုေတာ့မည္ ( ဟုု ကြ်န္မထင္ထားမိေသာ) အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မ တစ္ညေနလံုုး စိတ္ကူးယဥ္ရင္း ရင္ေတြ ခုုန္ေနမိသည္ေပါ့။ ကြ်န္မ အစ္မ အလုုပ္လုုပ္ေသာ ရုုံးသိုု႕   ခဏခဏ သြားတတ္ေသာ ကြ်န္မႏွင့္  မမရုုံးသိုု႕   အ၀င္အထြက္မ်ားေသာ၊ မမႏွင့္လည္း ေမာင္ႏွမလိုု ရင္းႏွီးေသာ သူ ယခုုလိုု ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရသည္မွာ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕စရာ မရွိပါ။ ဖြဲ႕စရာရွိသည္က သူကြ်န္မကိုု ဘယ္လိုုေျပာသလဲဆိုုတာသာျဖစ္သည္။

    အထူးတလည္ မြမ္းမံ၍ ခ်စ္သူစံုုတြဲမ်ားသာ လာတတ္ေသာ ႕ယခုုလိုုဆိုုင္ကေလးသုုိ႕  သြားစားရေအာင္ပါ ဟုုေခၚလာကတည္းက ေရႊစြန္ညိဳ  မေထြးကိုုလိုုလိုု႕ ၀ဲ ခဲ့မွန္း ကြ်န္မအသိသားေပါ့။ အဲဒီ့ဆိုုင္ေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္ဖိုု႕ေကာင္းသည္။ တသြင္သြင္စီးေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းသဖြယ္ ေရအိုုင္ေလးႏွင့္ .. ေရေပၚမွာ ေရစိုုခံ မီးခြက္ေလးေတြကလည္း တမင္ဖန္တီးယူထားရသည္႕  ေရလ်ဥ္ႏွင့္အညီ အလိုုက္သင့္ ယိမ္းႏြဲ႕ ကာလႈပ္ရွားေနသည္။  သူ ၾကိဳတင္ျပီး ေနရာယူထားသည္႕စားပြဲက  ေရကန္ေလးႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာ။ ထို ၂ ေယာက္စာ ညစာစားပြဲကိုု ဖေယာင္းတိုုင္မီးထြန္းျပီး စားရျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္မ စိတ္ထဲမွာ အဆန္းလိုု႕ မထင္မိေတာ့တာ အိမ္မွာ မီးခဏခဏ ပ်က္လြန္းလိုု႕ပဲျဖစ္မည္။ သိုု႕ေသာ္ ထြန္းထားသည္႕ ဖေယာင္းတိုုင္ႏွင့္ မီးထြန္းခြက္၊ မီးအုုပ္ေဆာင္းကေလးေတြကေတာ့ျဖင့္ ႏိုုင္ငံျခားျဖစ္မ်ားမွန္း ျမင္ရုုံႏွင့္ သိသာလွသည္။ ထိုုညစာစားပြဲကလည္း ယစ္မူးခ်င္စရာ သာယာလြန္းေနခဲ့သည္။

    'You look beautiful today' ဟုု သူေျပာလိုုက္တုုန္းက တစ္ေန႕ခင္းလံုုး၊ တစ္ညေနလံုုး အ၀တ္အစားေရြးရ၊ မိတ္ကပ္လိမ္းရသျဖင့္ ကုုန္သြားေသာ အခ်ိန္ေတြအတြက္ တန္ဖိုုးရွိသြားသလိုုခံစားရသည္။ သူကေတာ့ အလုုပ္က တန္းလာပံုုရပါသည္။ ရုုပ္ရွင္ထဲက၊ စာအုုပ္ထဲက မင္းသားေတြလိုု ေရခ်ိဳးျပီးစလိုု လန္းဆန္း လတ္ဆတ္ မေနေသာ္လည္း ထံုုးစံအတိုုင္း ရွပ္အက်ီ လက္ရွည္ကိုု တံေတာင္ဆစ္တြင္ေခါက္လ်က္၊ ေဘာင္းဘီႏွင့္ရွဴးႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိပါသည္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ လူငယ္ဆန္ဆန္ ၀တ္ေလ့ရွိေသာ ကြ်န္မ သူႏွင့္ ယွဥ္လိုုက္လွ်င္ တစ္ခါတစ္ခါ သိမ္ငယ္သလိုုခံစားရသည္။

    အျပင္အဆင္က အေနာက္တုုိင္းဆန္ေသာ္လည္း သူက အေနာက္တိုုင္းသားေတြလိုု မိန္းကေလးကိုု ဦးစားေပးျပီး ကြ်န္မကိုု ဘာစားမလဲ မေမးပါ။ သူ႕သေဘာႏွင့္သူ သင့္ေလ်ာ္မည္႕ဟင္းလ်ာႏွင့္ အခ်ိဳပြဲမွာေပးပါသည္။ ကြ်န္မကိုု လာေခၚတုုန္းကလည္း အေကာင္း၊ ဆိုုင္မွာထိုုင္တုုန္းကလည္း သူ႕ မ်က္ႏွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိေသာ္လည္း စ တင္စားသည္႕အခ်ိန္ကစ၍ သူ႕မ်က္ႏွာ တျဖည္းျဖည္း ပ်က္လာပါသည္။ ဟင္းေတြမ်ား မေကာင္းလိုု႕လား .....။ ဟင္းမေကာင္းရေအာင္ကလည္း ကြ်န္မျဖင့္ တစြန္းတစမွေတာင္ ၀င္ပါတာမဟုုတ္ပဲႏွင့္။ သူ႕ခ်ည္းပဲ သူ႕သေဘာမွာခဲ့သည္ပဲျဖစ္သည္။ သူစားခ်င္တာၾကိဳက္တာပဲ မွာခဲ့လိမ့္မည္ဟုု ကြ်န္မ ယံုုၾကည္ပါသည္။

    “ ဟယ္ ဟင္းေတြက အကုုန္လံုုး အပ်ံစားေတြခ်ည္းပဲ။  အခုုလိုု လိုုက္ေကြ်းတာ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုု ကြ်န္မဘက္က ၀မ္းသာအားရေျပာတုုန္းကေတာင္ သူက အင္း ဟုုသာဆိုု၍ ေခါင္းညိမ့္ျပသည္။

    သူ႕မ်က္ႏွာ ဘာလိုု႕မ်ား တစ္စထက္ တစ္စ ပိုုပိုု ပ်က္လာရသလဲဟုု ကြ်န္မစဥ္းစား၍မရပါ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အခုုမွ ပထမဆံုုးထမင္းစားဖူးလိုု႕ ရင္ခုုန္ျပီးမ်က္ႏွာပ်က္ေနတာေတာ့ မျဖစ္ေရးခ် မျဖစ္ႏိုုင္ပါ။ အလုုပ္သေဘာအရ သူ႕ထက္ၾကီးေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာႏွင့္ပင္ ေျပာဆိုုဆက္ဆံေနဖူးတာ ကြ်န္မ အသိပဲျဖစ္သည္။ ဒါဆိုု ကြ်န္မကိုု ရည္းစားစကား ေျပာကာနီးမ်ားမိုု႕လား။ အဲဒါေတာ့ နည္းနည္း ျဖစ္ႏိုုင္မည္ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕  ပံုုစံကလည္း ရည္းစားစကားေျပာဖိုု႕   ေကာင္မေလးကိုု ေခၚလာျပီးမွ ဘာလိုု႕ အီးမွန္သလိုု မအီမသာၾကီးျဖစ္သြားရပါလိမ့္။

    စားျပီးသြားလိုု႕ ပန္းကန္ကိုု သိမ္းသြားေတာ့လည္း သူ႕မ်က္ႏွာက ပ်က္ေနသည္။ စကားကလည္း တစ္ခြန္းမွမေျပာ။ အခ်ိဳပြဲလာခ်ေတာ့ ကြ်န္မေရွ႕သိုု႕ ပန္းကန္ကိုု တြန္းေပးသည္။ ဘယ္လိုုလဲ ကိုမင္းမင္းရဲ႕  အခုုအခ်ိန္မွာ ရွင္က ကြ်န္မမ်က္ႏွာကိုု ၾကည္႕ျပီး ၾကည္ႏူးေနရမွာမဟုုတ္ဘူးလား။ အိုု .. ဒါမွမဟုုတ္ .. မႏိုုင္ရင္ကာ ေစ်းၾကီးတဲ့ဆိုုင္မ်ိဳးကိုု ေခၚလာ၊ သူ႕ဟာသူ မွာခ်င္တာမွာျပီး ပိုုက္ဆံေတြတအားကုုန္ေတာ့မွာ စိုုးရိမ္ေနသလားမသိ။
    ကြ်န္မ အခ်ိဳပြဲစားေတာ့ သူကြ်န္မကိုု တစ္ခ်က္ၾကည္႕႕သည္။ ကြ်န္မ ျပန္ေမာ့ၾကည္႕လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲသြားေလသည္။ အဲဒါဘာသေဘာလဲ။ ဖ်တ္ကနဲျမင္လိုုက္ရေသာ သူ႕မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ စိတ္ပ်က္သလိုု အရိပ္ေလးစြန္းစြန္းေတြ႕လိုုက္ရမိတာ ကြ်န္မ ဘာမ်ားအမွားလုုပ္လိုုက္မိလိုု႕ပါလိမ့္။

    အခ်ိဳပြဲသိမ္းသြားေတာ့ သူကြ်န္မကိုု ေစ့ေစ့ၾကည္႕ သည္။ သူ႕ မ်က္ႏွာမွာ တစ္စံုုတစ္ခုုကိုု ပိုုင္ပိုုင္ႏိုုင္ႏိုုင္ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္ရတဲ့ ေသခ်ာမႈေတြနဲ႕။  ရွင္ေကြ်းတာကိုုစားျပီးမွေတာ့လည္း ရွုုင္ေျပာတာကိုု နားေထာင္ရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ခက္တာက ဒီလိုုေနရာမ်ိဳး၊ ဒီလိုုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုုစကားစလာခဲ့ျပီဆိုုလွ်င္ ဒါမ်ိုဳးပဲေျပာတတ္တာကိုု ကြ်န္မ ခန္႕မွန္းလိုု႕ရေနျခင္းပဲျဖစ္သည္။

    “ကြ်န္ေတာ္ စႏၵာ့ကိုု ေျပာစရာရွိတယ္”

    သိသားပဲ။ ေကာင္ေလးေတြက ဒီလိုုပဲစကား အဖြင့္ကိုု ဒီအတိုုင္းပဲ ကိုုးဆယ့္ကိုုးရာခိုုင္ႏႈန္းဖြင့္ၾကတယ္ဆိုုတာ။

    “ကြ်န္ေတာ့ ေျပာမယ့္ စကားေၾကာင့္၊ စႏၵာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု စိတ္ဆိုုးခ်င္လည္း ဆိုုးသြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မေတြ႕ခ်င္ေလာက္ေအာင္လည္း ရွက္ခ်င္ ရွက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ရင္းထဲက စကားအတိုုင္း ကြ်န္ေတာ္ေျပာမွာပါ”

    အခုုလိုု စကားအတြက္ ကြ်န္မ စကားတစ္ခုုခုု ျပန္ေျပာစရာလိုုပါသလား။ မလိုုဘူးထင္၍ ကြ်န္မ ဘာမွမေျပာပါ။ ရုုပ္ရွင္ထဲက မင္းသမီးလိုုလည္း ေခါင္းငံုု႕မေနမိပါ။ သူ႕မ်က္လံုုးထဲကိုုသာ ကြ်န္မတည္႕တည္႕စိုုက္ၾကည္႕ေနမိသည္။  ကြ်န္မ ၾကည္႕ေနသည္႕မ်က္လံုုးထဲတြင္  တြန္႕ဆုုတ္မႈမ်ားကိုု သတိထားမိပါသည္။

    “ျပီးေတာ့ စႏၵာကိုု တစ္ခုု အသိေပးခ်င္ေသးတာက .. ဒီစကားက ကြ်န္ေတာ္ ေျပာဖိုု႕  ရည္ရြယ္ထားတဲ့၊ စီစဥ္ထားတဲ့စကားမ်ိဳးမဟုုတ္ဘူး”

    ဒါကေတာ့ သူညာတာပဲျဖစ္မည္။ ဘာလိုု႕လဲဆိုုေတာ့ ... စီစဥ္ထားလိုု႕ပဲ ဒီဆိုုင္မ်ိဳးကိုု ေခၚလာတာမဟုုတ္ဘူးလားလိုု႕။  သိုု႕ေသာ္ ကြ်န္မ ေရွ႕ဆက္ နားေထာင္ေနလိုုက္ပါသည္။

    “ စႏၵာကိုုယ္တုုိင္ကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွလည္း ထားမိလိမ့္မယ္။ စႏၵာ့ကိုုလည္း လူေတြက ေျပာျပခ်င္မွ ေျပာျပလိမ့္မယ္။ အဲဒါ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ စႏၵာ့ကိုု ေျပာျပလိုုက္မယ္ လိုု႕ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တာပါ”

    သူစကားေတာ္ေတာ္ရွည္ပါသည္။ စကားပလႅင္ခံေနတာႏွင့္တင္ သူ႕စကားက ရင္ခုုန္စရာေကာင္းတာကေန တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့လာသည္။

    “ျပီးေတာ့ ဒီစကားက ကြ်န္ေတာ္အစက ေျပာဖိုု႕  ရည္ရြယ္ထားတဲ့စကား မဟုုတ္ပါဘူးဆိုတာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေျပာပါရေစ။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုု ေျပာသင့္တဲ့ စကားမ်ိဳးလည္း မဟုုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုု ညစာ စားေနခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလ်ာက္မွာ  စႏၵာစားတဲ့အခါ.. ပ်ပ္ ပ်ပ္ .... ပ်ပ္ .. ပ်ပ္ ပ်ပ္ .လိုု႕   တရစပ္ကိုု ျမည္ ေနခဲ့တာကိုု ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတယ္။ ျမည္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့  ပါးစပ္ မပိတ္လိုု႕ပါ။ စႏၵာ့ကိုု ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဘယ္ေနရာမွာပဲ  အိမ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိသားစုု၀င္ေတြနဲ႕ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထမင္းစားတဲ့အခါ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး စားဖိုု႕  အၾကံေပးပါရေစ။ အဲဒီ့ အသံက အခုုလိုု ႏွစ္ေယာက္သား တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ စားရတဲ့ ညစာစားပြဲလိုုေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကိုု ေတာ္ေတာ္ေလး အေႏွာက္အယွက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ စႏၵာ့ကိုု အခုုလိုုေျပာျပလိုုက္တာက ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀အတြက္ စႏၵာနဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ထားတဲ့ စိတ္ကူးကိုု ကုုိယ့္ဟာကိုုယ္ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုုက္တာနဲ႕ အတူတူပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စႏၵာ့ကိုု အသက္ၾကီးလာတဲ့အထိ လူၾကားသူၾကားမွာ စားတဲ့အခါ လူေတြ စိတ္ထဲက ႏွာေခါင္းရႈံ႕  စရာ မျဖစ္ေစခ်င္လိုု႕ပါ။”

    “ ဟုုတ္ကဲ့။ အခုုလိုု ေစတနာနဲ႕   ေျပာတဲ့အတြက္ စႏၵာလည္း အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သြားလိုုက္ပါဦးမယ္။ ”

    ထိုုညစာသည္ ထိုုမွ်ႏွင့္ပင္ အဆံုုးသတ္ခဲ့ေလသည္။


     < < < <---------------------------------------------------------------------------> > > >




ေရႊစူးေရးတဲ့စာမ်က္ႏွာေလးကို အခ်ိန္ေပးျပီးလာဖတ္သြားတဲ့သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေရႊစူးကို ေ၀ဖန္အၾကံျပဳခ်င္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္သြယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ shwesue@shwesue.com ကိုဆက္သြယ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။